آدم و حوا گفتند پروردگارا (بدين ارتكاب خلاف اولى) ستم كرديم بر خويشتن و اگر نيامرزى ما را و نبخشائى بر ما قطعا باشيم از زيانكاران خدا (٢٣)
گفت فرو شويد (از اين مقام بلند) در حاليكه برخى از شما برخى ديگر را دشمن‌اند و شما را در زمين قرارگاهى است و برخوردارى تا زمانى (تا هنگام فرا رسيدن مرگ) (٢٤)
خدا گفت در زمين زندگى مى‌كنيد و در آن مى‌ميريد و از زمين شما را بيرون خواهند آورد (براى جرم) (٢٥)
اى فرزندان آدم البته آفريديم براى شما پوششى كه بپوشاند عورتهاى شما را و نيز جامه‌اى كه به آن آرايش كنيد و لباس پرهيزكارى آن بهتر است اين (بخشش لباس) از نشانه‌هاى خداست تا اينكه پند گيرند (٢٦)
اى فرزندان آدم زنهار در فتنه نيفكند شما را شيطان همانگونه كه بيرون آورد پدر و مادر شما را از بهشت برمى‌كشيد از بدنشان جامه‌هاى ايشان را تا بنمايد بايشان عورتشان را براستى كه مى‌بيند شما را شيطان و لشگرش از آنجا كه شما آنها را نمى‌بينيد البته ما قرار داده‌ايم ديوان را دوستان (و سرپرست) كسانى كه ايمان نمى‌آورند (٢٧)
و چون مشركان مرتكب شوند عملى زشت را (مانند بت پرستى و غير آن) گويند يافته‌ايم بر آن كار پدران خود را و خدا فرموده است ما را بدين كار بگو البته خدا دستور نمى‌دهد بزشتى (چه سنت الهى بر آن جارى شده كه امر مى‌كند بمكارم خصال) آيا مى‌گوئيد بر خدا آنچه كه نمى‌دانيد (٢٨)
بگو دستور داده است پروردگار من بانصاف و متوجه سازيد رويهاى خود را (در نماز) بسوى هر مسجدى و بپرستيد خداى را در حاليكه پاك كننده باشيد براى او طاعت را همانگونه كه در آغاز آفريد شما را بازگشت خواهيد كرد (٢٩)
گروهى را هدايت كرد و گروهى (بجهت عناد) سزاوار شد برايشان گمراهى زيرا ايشان گرفتند شياطين را دوستان (خود) بجز از خدا و پنداشتند گمراهان كه راه يافتگانند (٣٠)