گفت عيسى بن مريم بار خدايا پروردگارا فرو فرست بر ما مائده‌اى (از آسمان كه تا باشد روز نزول مائده ما را عيدى براى اهل زمان ما و هر كه از پس ما مى‌آيد و تا باشد آن مائده معجزه‌اى از تو و روزى ده ما را و تو بهترين روزى دهندگانى (١١٤)
گفت خدا كه من بى‌ترديد نازل كننده‌ام اين خوان طعام را بر شما و هر كه كافر شود بعد از نزول مائده از شما البته من عذاب كنم او را عذابى كه عذاب نكنم آن نوع عذاب هيچ يك از جهانيان را (١١٥)
و ياد كن زمانى را كه گويد خدا اى عيسى پسر مريم آيا تو گفتى به مردم كه بگيريد مرا و مادرم (مريم) را دو معبود بغير از خدا عيسى گويد پاكى و بى‌عيبى تو راست نسزد (و نشايد) مرا آنكه بگويم آنچه مرا سزاوار نباشد اگر بوده‌ام كه گفته‌ام آن را قطعا دانسته‌اى آن را مى‌دانى آنچه در نهاد من است و نمى‌دانم آنچه در ذات (در نزد) تو است زيرا تو خود داناى پوشيده هائى (١١٦)
نگفته‌ام بديشان مگر آنچه امر كردى مرا بگفتن آن (و گفتم) به اين كه بپرستيد خدائى را كه پروردگار من و پروردگار شما است و بودم بر (كردار) ايشان گواه مادامى كه بودم در ميان ايشان و آن هنگام كه برگرفتى مرا (و به آسمان بردى) بودى تو نگهبان برايشان و تو بر همه چيز گواهى (١١٧)
اگر عذابشان كنى البته ايشان بندگان تواند و اگر بيامرزى ايشان را البته تو خود غالب درست كردارى (١١٨)
گويد خدا اين روز رستاخيز روزيست كه سود مى‌رساند راستگويان را راستگوئيشان براى ايشان بوستانهائى است كه مى‌رود از زير (قصرها و درختان) آن جويهاى آب در حاليكه جاويد باشند در آن هميشه خوشنود باشد خدا از ايشان و خوشنود باشند ايشان از خدا اين رستگارى بزرگ است (١١٩)
تنها از آن خداست پادشاهى آسمانها و زمين و آنچه در ميان آنهاست و او بر همه چيزها توانا است (١٢٠)