حضرت فرمودند: خداوند متعال بر خود واجب و فرض گردانِیده است که اگر مؤمنِی صد بار او را تکبِیر گوِید و صد بار او را حمد نماِید و صد بار او را تسبِیح کند و صد بار او را تهلِیل کند و بر محمّد و آل او صد بار درود بفرستد، آنگاه بگوِید: «پروردگارا از حورالعِین خود مرا نصِیب فرما!» خداوند او را با حورالعِین تزوِیج خواهد نمود و اِین اذکار را مهر آن حورالعِین قرار خواهد داد. آنگاه خداوند به پِیامبرش وحِی فرستاد که مهر زنان مؤمنه را به پانصد درهم سنّت نماِید و آنان ازدواج خود را به اِین مهر کابِین نماِیند، و رسول خدا نِیز چنِین فرمود.“

و نظِیر اِین رواِیت با اضافاتِی نِیز نقل شده است و آن اضافه اِین است:

”و أِیُّما مُؤمِنٍ خَطَبَ إلِیٰ أخِیهِ حُرمَتَهُ فَبَذَلَ لَهُ خَمسَ مِائَةِ دِرهَمٍ، فَلَم ِیُزَوِّجهُ؛ فَقَد عَقَّهُ و استَحَقَّ مِنَ اللَهِ عَزَّوجَلَّ ألّا ِیُزَوِّجَهُ حَوراءَ.“ ( الکافِی، ج ٥، ص ٣٧٧)

”هر مؤمنِی که به خواستگارِی دخترِی برود و از پدر او تقاضاِی ازدواج براساس مهرالسنّه نماِید و کابِین اِین زواج را بر پانصد درهم استوار دارد، و پدر دختر از پذِیرش اِین مهرِیه امتناع ورزد و دختر خود را به تزوِیج او درنِیاورد؛ پس مورد عاقّ آن شخص قرار گرفته است و بر ذمّه و عهدۀ خداوند است که از حورالعِین، او را نصِیب ننماِید.“

البته در اِین مورد رواِیات عدِیدۀ دِیگرِی در کتب مشهور، امثال مناقب ابن‌شهر‌آشوب و مستدرک الوسائل و بحار الأنوار موجود است، که به جهت اختصار از ذکر آنها صرف نظر گردِید. (مناقب آل أبِی‌طالب، ج ٤، ص ٢٧٠؛ مستدرک الوسائل، ج ١٥، ص ٦٢، باب استحباب کون المهور خمس مائة درهم؛ بحار الأنوار، ج ١٠٠، ص ٣٤٨، باب ١٧: المهور و احکامها)

براِی روشن شدن مسأله لازم است قدرِی موضوع مهرالسنّه را توضِیح دهِیم تا نسبت به برخِی از شکوک و ابهامات پاسخ داده باشِیم:

همان‌طور که در متن ذکر شده است، رسول خدا به امِیر مؤمنان فرمودند: ”از مال دنِیا چه در اختِیار و تملّک دارِی که آن را براِی همسر خود مهر قرار دهِی؟“

أمِیرالمؤمنِین علِیه السّلام عرض کرد: ”شمشِیرِی دارم که با او جهاد مِی‌کنم و زره‌اِی که در جنگ آن را به تن مِی‌نماِیم.“ *