مباحث فقهی - حسينى طهرانى، سید محمد محسن - الصفحة ٧٤ - احکام ضمانتِ بالإشتراک

او ضمانت مِی‌کنند، ِیک نفر هزار تومانش را ضمانت کند، دِیگرِی دو هزار تومان، دِیگرِی سه هزار تومان و دِیگرِی چهار هزار تومان. در اِینجا چهار نفر براِی اِین شخص ضمانت کرده‌اند و مقدار ضمانت هر کدام هم مخالف با دِیگرِی است و اشکالِی هم ندارد.

هم‌چنِین افرادِی که ضمانت کرده‌اند، درصورتِی‌که به تقاضاِی بدهکار باشد، نسبت به آن مقدارِی که ضمانت کرده‌اند مِی‌توانند به شخصِ بدهکار رجوع کنند؛ و اگر به تقاضاِی او نباشد نمِی‌توانند رجوع کنند.

حالا اگر بعضِی از اِین ضامن‌ها به تقاضاِی بدهکار و بعضِی دِیگر بدون تقاضاِی او ضمانت کردند؛ در اِین صورت آن کسِی که به تقاضاِی بدهکار ضمانت کرده است، بعد از پرداخت مِی‌تواند رجوع کند، و آن کسِی که بدون تقاضاِی او ضمانت کرده است حقّ رجوع به بدهکار را ندارد.

در جاِیِی که در ِیک ضمان چند نفر بالإشتراک ضمانت مِی‌کنند، آن شخصِ مضمون‌ٌ‌له مِی‌تواند عهدۀ همۀ آنها را برِیء کند و بگوِید: «من همۀ شما را إبراءِ ذمّه کردم!» و مِی‌تواند بعضِی‌ها را إبراءِ ذمّه کند و بعضِی‌ها را نکند؛ مثلاً به آن کسِی که هزار تومان ضمانت کرده است بگوِید: «آقا من تو را إبراءِ ذمّه کردم و دِیگر ذمّه‌ات به من مشغول نِیست.» و به آن کسِی که دو هزار تومان ضمانت کرده است بگوِید: «ذمّۀ شما به من مشغول است.» پس لازم نِیست که با همه به ِیک قِسم رفتار کند، بلکه اختِیار با خودِ اوست.

هم‌چنِین در مثالِی که ذکر شد، شخصِی که مِی‌خواهد از طرف بدهکار هزار تومان ضمانت کند، مِی‌تواند به آن شخصِ مضمون‌ٌ‌له و طلبکار بگوِید: «آقا من اِین هزار تومانِی را که مِی‌خواهم براِی شما از