مباحث فقهی - حسينى طهرانى، سید محمد محسن - الصفحة ٨٦ - حکم تقاضا از شخص دِیگرِی جهت اداء قرض فرد بدهکار

مِی‌کرد، همۀ اِین احکامِی که گفتِیم بر ضمان بار مِی‌شد؛ امّا در اِین مسئله ضمانت نمِی‌کند، بلکه فقط تقاضا مِی‌کند که شما قرض مرا اداء کن! مثلاً شخصِی صد تومان بدهکار است، بعد به رفِیقش مِی‌گوِید: «شما اِین صد تومان قرض مرا اداء کن!» وقتِی که رفِیقش اداء کرد به خودِ اِین شخصِ بدهکار رجوع مِی‌کند و از او مِی‌گِیرد.

اِین اداء، اداءِ مجّانِی نِیست که بگوِیِیم از رفِیقش تقاضا کرده است که قرض مرا اداء کن و رفِیق هم اداء کرده است و دِیگر حقّ رجوع به آن رفِیق اوّل را ندارد و نمِی‌تواند از او بگِیرد؛ بلکه بعد از اِینکه اداء کرد، رجوع مِی‌کند و از آن کسِی که التماس و تقاضاِی اِین کار را کرده است، آن صد تومانِی را که داده است مِی‌گِیرد.[١]

اللهمّ صلّ علِی محمّد و آل محمّد

[١]. جهت اطّلاع از احادِیث و احکام ضمان رجوع شود به وسائل الشِّیعة، ج ١٨، ص ٤٢١ ـ ٤٣٧؛ الرّوضة البهِیّة فِی شرح اللّمعة الدّمشقِیّة، ج ٤، ص ١١٣ ـ ١٣٢.