مباحث فقهی - حسينى طهرانى، سید محمد محسن - الصفحة ٢٩ - حقّ افراد مسن

«و حقُّ النّاصح: أن تُلِینَ له جناحَک و تُصغِِی إلِیه بسَمعِک، فإن أتِیٰ بالصّواب حَمِدتَ اللَهَ عزّوجلّ، و إن لم ِیوَفَّق رَحِمتَه و لم تَتَّهِمه و عَلمتَ أنَّه أخطَأَ و لم تُؤاخذه بذلک إلّا أن ِیکونَ مُستَحقًّا للتُّهَمَة فلا تَعبَأ بشِی‌ءٍ من أمره علِیٰ حالٍ؛ و لا قوّةَ إلّا باللَه.»

”و حقّ آن کسِی که تو را نصِیحت مِی‌کند اِین است که بال‌هاِی رحمت خود را براِی او پاِیِین بِیاورِی و با حالت رفق و مدارا نصِیحت او را گوش کنِی؛ اگر آن نصِیحتِی که به تو مِی‌کند صواب و راست است، حمد خداِی عزّوجلّ را بجا آورِی، و اگر موافقِ صواب نِیست، با آن ناصح به مدارا و ملاِیمت رفتار کنِی و او را در اِین نصِیحت متّهم نکنِی که خداِی نا کرده غرض سوئِی داشته است، و باِید بنا بگذارِی که او خطا کرده است و تو با او مؤاخذه و اِیراد نکنِی مگر اِینکه زمِینه، زمِینۀ تهمت باشد (تهمت ِیعنِی زمِینه‌اِی پِیش آمده است که آن ناصح در نصِیحتِی که به تو مِی‌کند، متّهم است و روِی غرضِی اِین نصِیحت را مِی‌کند که بر ضرر توست)، در اِین‌صورت به قول او اعتنا نکن و دنبال کار خود باش؛ و لا قوّة إلّا بالله!“

حقّ افراد مسن

«و حقُّ الکبِیر: تَوقِیرُه لشَِیبه و إجلالُه لتَقدُّمِه إلَِی الإسلام قبلک، و ترکُ مُقابلتِه عند الخصام، و لا تَسبِقه إلِیٰ طرِیقٍ و لا تَتقدَّمه، و لا تَستَجهله، و إن جهِل علِیک احتَملتَه و أکرَمتَه لحقِّ الإسلام و حرمتِه.»

”و امّا حقّ افراد بزرگ و کبِیر و افرادِی که سنّشان زِیاد است اِین است که آنها را به جهت پِیرِی و تقدّمِی که در اسلام بر تو دارند، موَقَّر و محترم بشمارِی و إجلال و بزرگداشت بنماِیِی؛ و مبادا هنگام دعوا و اختلاف آراء، با آنها مقابله و گفتگو کنِی؛ و در راه رفتن از آنها سبقت