* رسول خدا فرمود: ”شمشِیر را نمِی‌توانِی از دست بدهِی، زِیرا دِیگر وسِیله‌اِی براِی جهاد باقِی نمِی‌ماند؛ ولِی تو هِیچ‌گاه پشت به دشمن نمِی‌کنِی تا زره مانع از ضربت شمشِیر و غِیره شود، و مِی‌توانِی بدون زره نِیز به نبرد ادامه دهِی.“

لذا زره را به قِیمت پانصد درهم فروختند و با آن جهِیزِیّۀ حضرت زهراء سلام الله علِیها را ـ که مقدار آن در کتب مذکور است ـ خرِیدند؛ جهِیزِیّه‌اِی بسِیار ناچِیز و در حدّاقلّ ممکن.

اِین چنِین مهرِیّه‌اِی اصلاً در آن زمان سابقه نداشته است و رسول خدا با اِین عمل مِی‌خواستند سنّت تعِیِین مهرِیّۀ سبک را در امت خود راِیج و دارج کنند و به همِین جهت فرمودند: ”جبرئِیل به من توصِیه نموده است که به امت خود دستور دهِی که مهر زنان خود را به همِین مهرِیّه و مقدارِی که براِی دخترت معِیّن فرمودِی قرار دهند.“

حال هر که خود را مشمول امت رسول‌الله مِی‌داند، از اِین سنّت و روش پِیروِی مِی‌کند؛ و هر که آن را نپذِیرفت و با توجِیهات واهِیه و تأوِیلات مُضحِکه، آن را مربوط به زمان رسول خدا دانست، تحقِیقاً مشمول امت آن حضرت نخواهد بود.

بر اِین اساس، برخِی مِی‌گوِیند: ”منظور از چنِین مهرِی همان جنبۀ روحانِی و تقدّس آن است، که مقصود پِیروِی از چنِین سنّتِی حاصل شود؛ و الاّ در عقد باِید به همان مهرِیّۀ متعارف و مقدارِی که براِی زنان نسبت به شئون اجتماعِی و خانوادگِی در نظر گرفته مِی‌شود عمل نمود و به مهرالسنّه اکتفا ننمود.“

پاسخ اِین اشکال کاملاً روشن است؛ زِیرا پِیروِی از سنّت به معناِی متابعت و انقِیاد نسبت به امرِی است که مورد نظر شارع بوده است و رسول خدا به غِیر از همِین مهرِیه که از فروش زره أمِیرالمؤمنِین علِیه السّلام به‌دست آمد، مهر دِیگرِی براِی دختر خود مقرّر نفرمود و نگفت که اِین مهر را به عنوان جهت تقدّس و روحانِیّتش فعلاً مقرّر مِی‌دارِیم، ولِی اِی علِی، بدان که مهر دخترم فلان مبلغ از طلا و جواهرات و اموال و املاک خواهد بود و تو باِید پس از اِین نسبت به اداء آن ملتزم و متعهّد باشِی!

فلهذا اِین سخن بسِیار سخِیف و نابه‌جا خواهد بود! مضافاً به اِینکه رسول خدا تصرِیح دارد بر اِینکه زنان امت من مهر خود را فقط همِین مقدار قرار دهند نه بِیشتر، و اِین به جهت قلّت مقدار مالِیّت آن مِی‌باشد. مضافاً به اِینکه اگر منظور رسول خدا جنبۀ روحانِیّت اِین مهرِیّه است، چرا به امِیر مؤمنان امر کرد که زره خود را بفروشد و از مبلغ حاصل آن جهِیزِیه را بخرد؟! حضرت مِی‌توانست مثلاً به أمِیرالمؤمنِین بفرماِید که قدرِی *