ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٧٣ - مسلمانان فراموش شده
اصلى معمّاى امنيّتى(Secarty Dlamma) منطقه مىدانستند. به همين دليل بود كه در دهه ١٩٨٠ م. رژيمهاى موجود حوزه
خليج فارس از ناحيه مردم كشور خود احساس تهديد مىكردند. در بين گروههاى اجتماعى كه نگرانىهاى امنيّتى را ايجاد مىكردند، شيعيان از جايگاه ويژهاى برخوردار بودند. رژيمهاى سياسى حوزه خليج فارس از اين موضوع نگران بودند كه آيا انقلاب اسلامى ايران مىتواند احساسات انقلابى ضدّ حكومتى را در منطقه ايجاد كند؟ اين نگرانى در شرايطى اوج مىگرفت كه از يك سو شكنندگى ساختار سياسى كشورهاى منطقه افزايش مىيافت و از سوى ديگر، تحرّك شيعيان به گونه قابل توجّهى ارتقاء يافته و در نتيجه، جلوههايى از مبارزهجويى اسلامى با رويكرد شيعى را به وجود آورده بود.
كشورهاى حوزه خليج فارس نسبت به ماهيّت انقلابى جمهورى اسلامى ايران نگران بودند. آنان بر اين اعتقاد بودند كه گسترش انقلاب اسلامى در ذات ايدئولوژيك انقلاب ايران قرار دارد. بنابراين، جلوههايى از عملگرايى نمىتواند فضاى سياسى منطقه را تغيير دهد. مؤلّفههاى ياد شده، بيانگر آن است كه نگرانى كشورهاى حوزه خليج فارس نسبت به شيعيان خود و همچنين موجهاى پوياى انقلاب اسلامى بيش از حدّ ممكن به نظر مىرسيد. گراهام فولر در اين ارتباط بيان مىدارد كه در بين شيعيان حوزه خليج فارس، كشور عراق از اهمّيت و محوريّت خاصّى برخوردار است. شواهد نشان مىدهد كه شيعيان عراقى هم از نظر تعداد و هم از نظر تأثير فكرى و ايدئولوژيك، مهمترين گروه شيعه در جهان عرب به شمار مىروند. پنجاه و پنج تا شصت درصد جمعيّت بيست و دو ميليونى عراق را شيعيان تشكيل مىدهند كه تقريباً تعداد آنان به دوازده ميليون نفر مىرسد. اكثر آنان عرب هستند؛ امّا گروه اندكى از شيعيان عراقى را كردها، تركمنها و فارسهاى عرب شده در بر مىگيرند. شيعيان عراقى از سال ١٩٩١ م. به بعد سرسختترين دشمن رژيم صدّام حسين محسوب مىشوند؛ زيرا آنان طى سالهاى ١٩٥٨ م. به بعد،