شيعيان همچنين معتقدند كه پيشواى مسلمانان بايد عادل، عالم و معصوم باشد و چنين كسى منصوب شده از ناحيه خداوند متعال است و شخص غيرمعصوم نمى‌تواند امامت و ولايت مسلمانان را بر عهده بگيرد و «آيه تطهير»[١] دليل روشنى بر عصمت اهل بيت (ع) مى‌باشد.[٢]

ولى اهل تسنّن چنين اعتقادى را ندارند و جانشينى پيامبر گرامى (ص) را به بيعت جمعى از مسلمانان با فردى يا وصيّت يك خليفه نسبت به خليفه بعد از خود و ... معتبر مى‌دانند و اعتقاد دارند كه براى خلافت و رهبرى مسلمانان عصمت شرط نيست و مردم هر كس را برگزيدند؛ گرچه عادل هم نباشد، كفايت مى‌كند! آنان بعد از رحلت پيامبر گرامى (ص) به خلافت ابوبكر، عمر و عثمان معتقد هستند و حضرت على (ع) را خليفه چهارم! مى‌دانند.

آنان منصبى را كه شيعيان براى امامان معصوم (ع) قائلند، قبول ندارند و اغلب آنان در احكام و معارف اسلامى از فتاواى چهار امام معروف خود و احاديثى كه در كتاب‌هاى روايى‌شان، مانند «صحّاح ستّه» و ... جمع آورى شده، پيروى مى‌كنند.

از آنجا كه شيعيان بر اساس دلايل عقلى و نقلى معتبر، مانند «حديث ثقلين» و دلايل ديگر در احكام و معارف اسلامى، پيرو مكتب اهل‌بيت (ع) [قرآن و عترت‌] هستند؛ ولى اهل سنّت از آنان پيروى نمى‌كنند؛ به همين جهت بين شيعه و اهل سنّت در معارف اسلامى و احكام شرعيّه، مانند وضو، نماز و ... تفاوت‌هايى وجود دارد كه در اين باره (اختلاف معارف و احكام شرعى) كتاب‌هاى مستقلّى نوشته شده كه كتاب «الخلاف» مرحوم شيخ طوسى؛ «بحوث فى الملل و النّحل»، آيت الله جعفر سبحانى؛ «الفقه المقارن للاحوال الشخصيّة بين المذاهب الاربعه السنيّة و المذهب الجعفرى»، بدران ابوالعينين بدران؛ و ... از جمله آنهاست؛

٢. اختلاف ديگر سنّى و شيعه در مورد صحابه رسول الله است. اهل سنّت معتقدند همه صحابه عادلند. ابن حجر مى‌گويد: اهل سنّت اجماع دارند بر اينكه همه صحابه عادلند.

امّا شيعه معتقد است در ميان صحابه منافق نيز وجود داشته و آيه «افك» گواه بر اين مدّعا است. از طرفى در منابع شيعه و سنّى پيامبر اكرم (ص) ملاك جدايى مؤمن و منافق را محبّت امام على (ع) و بغض نسبت به آن حضرت قرار داده‌اند. از اين رو هر كس بغض‌