ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦٢ - شرايط محبّت به اهل بيت پيامبر (ص)
عرب گفت: دستت را دراز كن تا با تو بيعت كنم. لعنت خدا بر كسى كه تو و نزديكانت را دوست ندارد!
پيامبرفرمود: آمين!
فايده دوستى اهل بيت
قرآن كريم، مزد رسالت پيامبر را دوستى اهل بيت دانسته و از مسلمانان خواسته كه به شكرانه ايمان تنها اهل بيت را دوست بدارند. خداوند به پيامبرش فرمان مىدهد كه بگوس «هيچ پاداشى ازشما براى رسالتم نمى خواهم، جز دوستى نزديكانم».
به راستى، اين دوستى چه سودى دارد كه پيامبر اكرم (ص) آن را مزد نبوّتش مىداند؟ قرآن، خود در آيهاى ديگر به اين پرسش پاسخ مىدهد و سود دوستى اهل بيت پيامبر (ص) را متوجّه خود مسلمانان مىداند. خداوند به پيامبرش دستور مىدهد كه بگوس «هر اجر و پاداشى از شما خواستهام، براى خود شماست، اجر من تنها بر خداست».
بنابراين، چون دوستى اهل بيت راهى به سوى خداست، ارزشمند است و نبايد به آن، تنها از ديدگاه احساسى و عاطفى نگريست. اين دوستى، سرچشمه اعمال صالح و راه صحيح هدايت است. پيامبر گرامى با معرفى اسوههاى آرمانى و سفارش به دوستى و نمونهبردارى از آنان، راهكار عملى هدايت مردمان را بنيان نهاده است. براى نمونه، به اين حديث بنگريد:
در روايتى است كه:
رسول اكرم (ص) در بيمارى نزديك به رحلت خود فرمود:
«اى مردم! نزديك است كه به زودى به ديدار خدا بشتابم و گفتارى دارم كه راه عذر همه شما بسته مىشود: آگاه باشيد كه من كتاب خدا و اهل بيت خود را در ميان شما به امانت مىنهم.»
سپس دست اميرالمؤمنين را گرفت و برافراشت و فرمود: «اين على با قرآن و قرآن با على است، از يكديگر جدا نشوند تا در كنار حوض كوثر بر من وارد گردند. پس از آنان بپرسيد آنچه را كه در آنها باقى گذاردهام».
شرايط محبّت به اهل بيت پيامبر (ص)
١. نخستين شرط محبّت، شناخت و آگاهى است. آدمى نمىتواند چيزى يا كسى را كه نمىشناسد، دوست بدارد؛
٢. شرط دوم وجود رابطه روحى ميان محبّ و محبوب است كه ناشى از همانندى آنها با يكديگر است.
پيامبر اكرم (ص) مىفرمايد: «جان آدميان همانند سربازان هم قطارند و چون همديگر را بشناسند، به يكديگر الفت مىيابند و چون نشناسند، جدا مىمانند».
دوستى پيامبر و اهل بيت با اين دو شرط پذيرفته است. روايات بسيارى از پيامبر (ص) درباره مقام امام على (ع) و اهل بيت (ع) رسيده است. اين روايات، بر شناخت و آگاهى انسان مىافزايد و باعث فزونى محبّت به آنان مىشود.
از سويى ديگر، دوست داشتن اهل بيت كافى نيست. از اين رو، بايد يك همانندى ميان آنان و دوستدارانشان وجود داشته باشد. اين همانندى، سبب دوستى است، هر چند آدمى خود از اين همگونى آگاه نباشد. بنابراين، وقتى انسان شيفته كسى مىشود، مىكوشد تا همانند او شود و ويژگىهاى محبوب را در خود پديد آورد.
آنان كه سر تا پا به گناه آلودهاند و از دوستى خدا و رسول و اميرمؤمنان سخن مىگويند، از منطق اسلام بسيار دورند. خداى رحمان در قرآن، محبّت را پيروى از پيامبرش معرفى كرده و مىفرمايد:
«بگو اگر خدا را دوست داريد، از من پيروى كنيد تا خدا دوستتان بدارد و گناهانتان را بر شما ببخشايد».
نيز، امام صادق (ع) به يارانش فرمود: «كسى كه گناه مىكند، خدا را دوست ندارد». سپس اين شعر معروف را خواند: «خدا را