ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٨٤ - ٥ امام، براى ما دعا مى كند
از تهران به قم رفتم و به مسجد امام حسن مجتبى (ع) رسيدم. در آنجا به دو نفر از اصحاب حضرت حجّت (عج) برخورد كردم. آنان به من گفتند: امام زمان (عج) در مسجد امام حسن عسكرى (ع) تشريف دارند، برو آقا را ملاقات كن.
با عجله، خودم را به مسجد امام حسن عسكرى (ع) رساندم و وارد مسجد شدم. در آن هنگام اذان ظهر را گفته بودند. من، متوجّه شدم كه حضرت، با سى نفر از اصحاب، مشغول نماز هستند. اقتدا كردم. بعد از نماز، حضرت فرمودند: «ما، از همين جا تشييع مىكنيم ...» از مسجد خارج شديم و دنبال جمعيّت، با آقا رفتيم تا به صحن رسيديم.[١]
٤. امام، دوست شيعيان مطيع
به نظر مىرسد، احسان و لطفى كه امام به شيعيان و دوستداران خويش دارد، از سر مهر و محبّت امام است؛ امّا نكته مهمّى كه بهتر است در اين بخش به آن اشاره كنيم اين است كه محبّت امام در حقّ ما جز براى ايمان و اطاعت ما نسبت به خداوند متعال نيست، بنابراين اگر كسى خواستار دوستى امام است، بايد گناه را رها كند.[٢]
٥. امام، براى ما دعا مىكند
سيّد بن طاووس (ره) نقل مىكند كه در «سامرّاء» امام را ملاقات مىكند و در سحرگاهان بخشى از دعاى حضرت را حفظ مىكند كه مىفرمودند: «... و آنان را باقى بدارى- يا فرمود- زنده بدار در روزگار عزّت ما و ملك ما و حكومت ما و دولت ما.»[٣]
علاوه بر آن، روايتى زيبا از امام رضا (ع) نيز اين موضوع را ثابت مىكند. روزى امام رضا (ع)، پس از دفن و نماز خواندن فردى به دستان خودشان، دست بر كفن او گذاشت و گفت: «اى فلان بن فلان! مژده باد تو را بهشت كه از اين ساعت ديگر براى تو ترسى نيست.» فردى كه شاهد اين ماجرا بود، به امام عرض كرد: «فدايت گردم مولا جان! مگر شما اين مرد را مىشناسيد؟ چون شما تا به حال به اينجا نيامده و اين مرد را نديده بوديد.»
امام رضا (ع)، فرمودند: «اى موسى بن سيّار! مگر نمىدانى كه بر ما امامان، اعمال شيعيانمان هر صبح و شام عرضه مىشود، پس هر تقصيرى كه در اعمال آنها باشد، از خداوند متعال گذشت از آن را خواهيم خواست و هر كار خوب و پيشرفت در برنامه هاى دينى باشد، از خداوند پاداش براى صاحب آن عمل خواهيم خواست.»[٤]
٦. امام، شريك غم و شادى[٥]
براى اين مطلب به حديثى كه از اميرالمؤمنين، على (ع) وارد شده است، بسنده مىكنيم. روزى عمرو بن اسحاق با رنگ پريده نزد اميرالمؤمنين (ع) آمد و امام به او فرمود: «اين زردى چيست؟» مرد، علّت بيمارىاش را توضيح داده سپس امام فرمود:
«ما خوشحال مىشويم به خوشحالى شما؛ اندوهگين مىشويم به حزن شما؛ بيمار مىشويم به بيمارى شما و دعا مىكنيم براى شما و براى شما دعا مىكنيم و شما كه دعا مىكنيد ما آمين مىگوييم.»
عمرو به امام عرض كرد: «ولى چگونه [وقتى از شما دوريم] دعا مىكنيم و شما آمين مىگوييد؟» امام فرمود: «حاضر و دور براى ما يكسان است.»[٦]
حديثى با همين مضمون از امام رضا (ع) نيز نقل شده است.[٧]