نافرمانى مى‌كنى و مى‌گويى من خدا را دوست دارم؟ به جان خودت سوگند! اين كارى شگفت است. اگر محبّت تو صادقانه بود، از فرمانش اطاعت مى‌كردى؛ زيرا كسى كه ديگرى را دوست دارد، از او پيروى مى‌كند».

تعريف محبّت‌

محبّت، ميل درونى آدمى است به چيزى كه آن را نيكو مى‌پندارد و بر دو گونه است:

١. يكى «محبّت غريزى»، كه مشترك بين انسان و ديگر جانداران است و به عقل و انديشه نياز ندارد؛

٢. دوم «محبّت اختيارى» كه ويژه انسان است و بر پايه عقل و فكر و انديشه استوار است.

محبّت‌

اسلام، آيين محبّت و رحمت است. پيامبر اكرم (ص)، جلوه رحمت الهى است. خداى سبحان در قرآن به مسلمانان دستور داده كه به خويشان پيامبر (ص) محبّت بورزند و آنان را دوست بدارند. اكنون بايد ببينيم محبّت يعنى چه و خويشان پيامبر (ص) چه كسانى‌اند و فايده اين دوستى چيست؟

پرسش از محبّت اهل بيت در قيامت‌

دوستى اهل بيت پيامبر (ص)، دستور خداوند كريم است. اين دستور آن‌قدر مهم است كه مسلمانان در روز قيامت، درباره آن بازخواست مى‌شوند. در اين باره، به روايتى از پيامبر اكرم (ص) مى‌نگريم:

امام رضا (ع) از پدران بزرگوارش از اميرمؤمنان از پيامبر (ص) روايت كرده كه فرمود: «نخستين چيزى كه در قيامت از بنده پرسيده مى‌شود، دوستى ما اهل بيت است».

حنّان بن سدير گويد: خدمت امام صادق بوديم كه غذا آوردند. خوردم؛ امّا تا آن زمان، غذايى آنچنان دلپذير نخورده بودم.

امام پرسيد: «سدير غذاى ما چگونه بود؟»

عرض كردمس پدر و مادرم فدايت اى فرزند رسول خدا! چنين غذايى تاكنون نخورده بودم و خيال نمى‌كنم پس از اين هم نصيبم گردد. در اين موقع، اشك در چشمانم حلقه زد و شروع به گريه كردم.

امام (ع) فرمود: «چرا گريه مى‌كنى؟»

عرض كردمس ياد آيه‌اى از قرآن افتادم. پرسيد: «كدام آيه؟»

گفتمس آيه «ثُمَّ لَتُسْئَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ‌؛ سپس در آن روز از نعمت‌ها پرسش مى‌شود.»

ترسيدم كه خداوند از همين غذا، از من بازخواست كند.

امام چنان خنديد كه دندان‌هايش آشكار شد. آنگاه فرمود:

«سدير! هرگز از غذاى خوب و لباس نرم و بوى خوش از شما