ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٣ - ١ عصمت اهل بيت (ع)

حقّ اهل بيت و پيش از دعاى پيامبر (ص) در حقّ آنان است و اين حديث، مربوط به پس از نزول آيه تطهير و دعاى پيامبر (ص) در مورد اهل بيت است.[١]

كاربرد أخصّ اهل بيت به گروهى از خاندان پيامبر (ص) اختصاص دارد كه از ويژگى عصمت برخوردارند. مصداق آن در روايات مربوط به آيه تطهير و آيه مباهله، اصحاب كساء (على، فاطمه، حسن و حسين (ع)) است‌[٢] و در احاديثى مانند حديث ثقلين، حديث سفينه و مانند آنها كه بر وجود اهل البيت در همه زمان‌ها دلالت دارد، علاوه بر اصحاب كساء، امامان معصوم از دودمان امام حسين (ع) مى‌باشد كه توضيح آن پس از اين خواهد آمد.

ويژگى‌هاى اهل بيت به معنى اخصّ آن‌

١. عصمت اهل بيت (ع)

بارزترين ويژگى اهل‌بيت به معناى أخصّ آن، عصمت است. اين ويژگى از «آيه تطهير» به روشنى به دست مى‌آيد؛ زيرا در اين آيه از اهل‌بيت به عنوان كسانى ياد شده است كه خداوند اراده كرده است هرگونه پليدى را از آنان دور سازد. كلمه‌ «إِنَّما» كه از ادوات حصر است و روايات شأن نزول بيانگر اين است كه اين مسئله از ويژگى‌هاى اهل بيت (ع) است و به آنان اختصاص دارد، بنابراين نمى‌توان اراده در آيه را اراده تشريعى دانست؛ زيرا اراده تشريعى به زدودن پليدى از افراد همگانى است. بنابراين، اراده در آيه، اراده‌