ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤١ - حقّانيت مذهب شيعه در قرآن
شيعه دوازده امامى، يگانه مذهبى است كه بر سنّت اصيل اسلام واقعى استوار مانده و عقيده دارد كه اسلام، مكتب جامع و جاويد است و براى تمام اعمال و اخلاق و عقايد انسان از سادهترين مسائل، مثل خوردن و خوابيدن گرفته تا عالىترين مسائل، مثل مبدأ و معاد دستور و برنامه دارد. به عقيده شيعه چنين مكتبى امكان ندارد در مسئله بسيار مهمّ رهبرى و امامت و تعيين جانشين براى پيامبر اكرم (ص) سكوت اختيار كند يا انتخاب چنين منصبى را بر عهده انسانهاى معمولى بگذارد.
اين عقيده صحيح را قرآن و سنّت و عقل تأييد مىكند. در اين قسمت به شواهد قرآنى بسنده و به نمونههايى از آيات قرآنى اشاره مىكنيم و تفصيل آن را به منابع مربوط ارجاع مىدهيم.
اوّل: آيه «الْيَوْمَأَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ دِيناً»[١] در كنار آيه شريفه «ياأَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ ...»[٢] با توجّه به شأن نزول اين آيات كه در حجّة الوداع نازل شده و پيامبر (ص) صريحاً على بن ابىطالب (ع) را به عنوان مولا و سرپرست مسلمانان معرفى كردند، جاى هيچ شكّ و ترديدى را باقى نمىگذارد كه، حق با مذهبى است كه امام منصوص را اطاعت و تبعيّت مىكند.
در منابع مهمّ تفسيرى ذيل اين دو آيه، قراين و شواهد متعدّدى بر نصب حضرت على (ع) وارد شده است كه در اين مقال نمىگنجد و در اين قسمت به ذكر نمونهاى بسنده مىشود: جوينى در كتاب «فرائد السّمطين» با توجّه به اسنادى، نقل مىكند كه در زمان خلافت عثمان در مسجد رسول الله (ص) مجلسى با شركت بيش از دويست تن، از جمله سعد بن ابى وقّاص، عبدالرّحمن بن عوف، طلحه، زبير، مقداد، ابوذر، حسن (ع)، حسين (ع)، ابن عبّاس و ... تشكيل شده بود كه قريش و انصار، هر يك فضائل خود را يادآور مىشدند.
على (ع) كنارى نشسته و ساكت بودند، جمعيّت از او خواستند فضائل خود را يادآور شود. على (ع) شمارى از فضائل اهل بيت (ع) و فضيلتهاى خويش را بر شمرد و از آنان تصديق و گواهى خواست و آنان گواهى دادند. از جمله فرمودند:
«شما را به خدا سوگند مىدهم آيا مىدانيد هنگامى كه آيه «إِنَّماوَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ» و آيه «أَمْحَسِبْتُمْ أَنْ تُتْرَكُوا وَ لَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ الَّذِينَ جاهَدُوا مِنْكُمْ وَ لَمْ يَتَّخِذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ لا رَسُولِهِ وَ لَا الْمُؤْمِنِينَ وَلِيجَةً» نازل شد، مردم گفتند يا رسول الله اين آيهها مخصوص برخى از مؤمنان است يا شامل همه مىشود؟ اينجا بود كه خداوند پيامبرش را امر فرمود، تا سرپرستان آنان را در امور، براى آنان معرفى كند، همانگونه كه نماز و زكات و حج را معرفى كرده است و امر فرمود تا مرا در غدير خم نصب كند؛ بنابراين فرمود: «من كنت مولاه فهذا على مولاه اللّهمّ وال ...» در اين هنگام سلمان برخاست