اما حقيقت، گواه روشنى است بر اين كه محمد صلى الله عليه و آله كسى نبود كه هوس‌ها خِرَد او را به بازى گيرد. او با همسران خود از سر شهوت لب‌ريز يا عشق و عاشقى ازدواج نكرد. اگر برخى از نويسندگان مسلمان نيز به خود اجازه چنين ادعايى مى‌دهند و بهانه به دست دشمنان اسلام مى‌دهند- هر چند از روى حسن نيت باشد- اين بدان جهت است كه تقليد و كوته‌نگرى ايشان را به ورطه دنيوى‌نگرى افكنده است. آنها خواسته‌اند پيامبر را در هر چيز، برتر نشان دهند؛ حتى در امور شهوانى و نفسانى.

اين نگرشى اشتباه است كه تاريخ زندگى ارزشمند پيامبر آن را به سختى انكار مى‌كند و مشى و مرام درخشان وى در آن فضاى تيره و تار، هرگز چنين چيزى را بر نمى‌تابد.

پيامبر در سن ٢٣ سالگى با خديجه- كه سال‌ها از او بزرگ‌تر بود- ازدواج كرد؛ با آن كه در عنفوان جوانى و غايت برومندى و نيك منظرى و زيبا طلعتى و كمال مردى بود. با اين همه، ٢٨ سال، خديجه تنها همسر او بود تا آن كه مرزهاى پنجاه را در نورديد. اين در حالى بود كه چند همسرى در ميان عرب آن روز، رايج بود و محمد صلى الله عليه و آله با توجه به اين كه فرزند پسرى از خديجه نداشت، مى‌توانست همسر ديگرى نيز بر سر او بياورد؛ آن هم در زمانى كه دختران را زنده به گور مى‌كردند.

پيامبر صلى الله عليه و آله هفده سال پيش از بعثتش و يازده سال پس از آن، با خديجه به سر برد و هرگز در انديشه همسر ديگرى در كنار او نبود. نيز شنيده نشده است كه هنگام ازدواج با خديجه و تا وقتى او زنده بود، فريفته زيبايى زنان بوده باشد؛ با آن كه زنان آن روز، حجاب نداشتند و جلوه‌گرى و خودنمايى و تن‌آرايى مى‌كردند كه بعدها، اسلام آن را ممنوع كرد. بسى نامعقول مى‌نمايد كه او يك باره، آن هم پس از گذار از پنجاه سالگى، چنان دگرگون شود كه با داشتن پنج همسر، زينب بنت جحش را ببيند و مفتون وى گردد و در عشق او، دست از پا نشناسد و شب و روز را در خيال او به سر برد؛ چنان كه اينان نوشته‌اند.