قرآن و فرهنگ زمانه - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٨١ - حجاب
را شعلهورتر مىسازد و فرد را به دستيابى به مقصود وا مىدارد و اگر ممكن نشود، اعصاب تحريك شده تحليل مىرود و اين همانند شكنجهاى مداوم خواهد بود.
نگاهها، رفتارها، خندهها، شوخىها، فريادهاى عاشقانه، همه و همه، تحريككننده است. تنها راه بىخطر، كاهش و كنترل عوامل تحريك كننده است؛ به گونهاى كه كشش و تمايل به جنس مخالف در اندازههاى معمول خود بماند و به صورت طبيعى پاسخ داده شود. اين همان روشى است كه اسلام برگزيده است؛ همراه با آرامش طبيعى و معطوف كردن تلاشهاى بشرى به ديگر مشكلات زندگى، نه پاسخگويى به نيازهاى جسمى و بس.
در قرآن به نمونههايى از محدود ساختن زمينههاى تحريك و اغفال و فتنهگرى متقابل زن و مرد اشاره شده است؛ خداى تعالى مىفرمايد:
«قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصارِهِمْ وَ يَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ ذلِكَ أَزْكى لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِما يَصْنَعُونَ»[١]؛ به مؤمنان بگو: «نگاههاى خود را فرو نهند و عورتهاى خويش را نگاه دارند؛ اين براى ايشان بهتر و پاكيزهتر است؛ خداوند به آنچه مىكنند آگاه است.»
سيد قطب مىنويسد:
فرو انداختن چشم براى مردان، رفتارى روانى و تلاش در جهت چيره شدن بر علاقه به ديدن جلوهها و جاذبههاى چهرهها و پيكرهاست؛ چنان كه نخستين روزنههاى فتنه و گمراهى را مىپوشاند و تلاشى است در راستاى بستن راه تيرهاى مسموم.[٢] امام صادق عليه السلام مىفرمايد:
نگاه، تيرى از تيرهاى مسموم شيطان است و چه بسيار نگاههايى كه افسوسى دراز مدت را در پى دارد.
[١] . نور، ٣٠.
[٢] . فى ظلال القرآن، ج ٦، ص ٩٤.