قرآن و فرهنگ زمانه - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٣٥ - درخت و جويبار
عباس در تفسير آيه شريفه «إِنَّا أَنْشَأْناهُنَّ إِنْشاءً. فَجَعَلْناهُنَّ أَبْكاراً»[١] مىگويد:
اين آيه درباره زنان انسى است كه خداوند آنها را در بهشت، به حورى تبديل مىكند.[٢] خداوند مىفرمايد:
«جَنَّاتُ عَدْنٍ يَدْخُلُونَها وَ مَنْ صَلَحَ مِنْ آبائِهِمْ وَ أَزْواجِهِمْ وَ ذُرِّيَّاتِهِمْ»[٣]؛ بهشتهاى عدن كه آنان با پدرانشان و همسرانشان و فرزندانشان كه درستكارند، در آن داخل مىشوند.
«ادْخُلُوا الْجَنَّةَ أَنْتُمْ وَ أَزْواجُكُمْ تُحْبَرُونَ»[٤]؛ شما با همسرانتان، شادمانه داخل بهشت شويد.
سخن از چگونگى و سنخيت نعمتهاى اخروى، مجال گستردهترى مىطلبد.
درخت و جويبار
زيبايى و خرّمى سايه درختان و جوىهاى روان، تنها براى صحراگردان و باديهنشينان جذابيت ندارد، بلكه براى همگان، حتى ساكنان سرزمينهاى سرسبز و درهها و جلگههاى حاصلخيز، دلانگيز است. مردم در همه نقاط زمين، به گردشگاهها مىروند تا كنار آب و زير سايه درختان، لختى بياسايند. قرآن نيز از اين دست توصيفها، فراوان دارد؛ مانند:
«مُتَّكِئِينَ فِيها عَلَى الْأَرائِكِ»[٥]؛ بر تختهاى باشكوه و پر جلوه تكيه مىزنند.
«لا يَرَوْنَ فِيها شَمْساً وَ لا زَمْهَرِيراً»[٦]؛ گزندگى گرماى شديد و سوز سرماى
[١] . واقعه، ٣٥ و ٣٦.
[٢] . مجمع البيان، ج ٩، ص ٢١٩.
[٣] . رعد، ٢٣.
[٤] . زخرف، ٧٠.
[٥] . انسان، ١٣.
[٦] . انسان، ١٣.