قرآن و فرهنگ زمانه - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٧٤ - تنبيه بدنى زن

كردم تنها در صورت [ارتكاب‌] گناهى آشكار مى‌توان او را طلاق داد.[١] صدوق با سند خود از امام صادق عليه السلام نقل مى‌كند كه فرمود:

خدا رحمت كند بنده‌اى را كه ميانه خود و همسرش را نيكو كند؛ زيرا خداى- عزوجل- اختيارش را در دست شوهر قرار داده و وى را قيّم بر او دانسته است.[٢] قاضى ابن برّاج قواميت را در اين‌جا، برپاداشتن حقوق واجب زن بر مرد تفسير كرده و گفته خداوند فرموده است: «الرِّجالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّساءِ»[٣]؛ يعنى مردان برپاداران حقوقى هستند كه زنان بر ايشان دارند.[٤] معناى آيه‌ «وَ عاشِرُوهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ»[٥] نيز همين است كه با آيه ديگر تأكيد شده است: «وَ لَهُنَّ مِثْلُ الَّذِي عَلَيْهِنَّ بِالْمَعْرُوفِ»[٦].

ابن برّاج مى‌گويد:

يعنى حق هريك از آن دو بر ديگرى به همان اندازه حق ديگرى بر اوست و هر دو حق واجب است.[٧] هم‌چنين پيامبر صلى الله عليه و آله كسى را كه حقوق همسر خود را ضايع كند و جانب او را رعايت نكند، لعن كرده، فرمود:

ملعون است، ملعون است هر كس كه [حق‌] عيال خود را تباه كند.[٨] در حديث ديگرى فرمود:

همين گناه بس كه مردى [حق‌] عيال خود را تباه سازد.[٩]

[١] . بحارالانوار، ج ١٠٠، ص ٢٥٣.

[٢] . من لايحضره الفقيه، ج ٣، ص ٢٨١.

[٣] . نساء، ٣٤.

[٤] . المهذب، ج ٢، ص ٢٢٥.

[٥] . نساء، ١٩.

[٦] . بقره، ٢٢٨.

[٧] . المهذب، ج ٢، ص ٢٢٥.

[٨] . من لايحضره الفقيه، ج ٣، ص ١٠٣.

[٩] . دعائم الاسلام، قاضى نعمان مصرى، ج ٢، ص ١٩٣.