قرآن و فرهنگ زمانه - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١١ - «ذلك الكتاب لا ريب فيه»
«ذلِكَ الْكِتابُ لا رَيْبَ فيهِ»
خداى سبحان در قرآن كريم وعده فرموده است كه قرآن همواره استوار و پابرجا، به دور از گزند هر نادرستى و كژى خواهد ماند؛ و چه وعده راستى!
«وَ إِنَّهُ لَكِتابٌ عَزِيزٌ لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزِيلٌ مِنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ»[١]؛
نه از پيش روى و نه از پشت سرش، باطل به سويش نمىآيد؛ وحى [نامه] اى است از حكيمى ستوده [صفات].
قرآن از نخستين روز، همواره مورد توجه ويژه انديشمندان ودانشمندان داراى خردِ برتر و جان پاك در سراسر آفاق بوده است؛ چنانكه عرصه نابخردى صاحبان عقدههاى پست و جانهاى پليد نيز بوده و هست؛ آنان كه تنديس نورانى قرآن را خوش نديدهاند و همواره در تلاش پيگير بودهاند تا از جايگاه بلندش به زير كشند يا در استوارى بنيادين آن شكست آورند، اما هيهات؛ «وَ يَأْبَى اللَّهُ إِلَّا أَنْ يُتِمَّ نُورَهُ وَ لَوْ كَرِهَ
[١] . فصلت، ٤١ و ٤٢.