قرآن و فرهنگ زمانه - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٣٩ - روسفيدان و روسياهان در رستاخيز
تيرگىاى كه صفاى پوست چهره را مىزدايد.
از زيد بن اسلم نقل شده كه «غبره» غبارى است كه از فراز مىريزد و «قتره» غبارى است كه از زمين بر مىخيزد.[١] خداوند در آيه ديگر مىفرمايد:
«لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا الْحُسْنى وَ زِيادَةٌ وَ لا يَرْهَقُ وُجُوهَهُمْ قَتَرٌ وَ لا ذِلَّةٌ أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيها خالِدُونَ. وَ الَّذِينَ كَسَبُوا السَّيِّئاتِ جَزاءُ سَيِّئَةٍ بِمِثْلِها وَ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ما لَهُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ عاصِمٍ كَأَنَّما أُغْشِيَتْ وُجُوهُهُمْ قِطَعاً مِنَ اللَّيْلِ مُظْلِماً أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ»[٢]؛ براى كسانى كه كار نيكو كردهاند، نيكويى [بهشت] و زياده بر آن است.
چهرههايشان را غبارى و ذلتى نمىپوشاند. اينان اهل بهشتاند [و] در آن جاودانه خواهند بود. كسانى هم كه مرتكب بدىها شدهاند، [بدانند كه] جزاى هر بدى، مانند آن است و خوارى آنان را فرو مىگيرد. در مقابلِ خدا، حمايتگرى براى ايشان نيست. گويى چهرههايشان با پارههايى از شب تار، پوشيده شده است. آنان همدم آتشاند كه در آن جاودانه خواهند بود.
در اين آيه به جاى سياهى چهره، چنين تعبير شده كه پارههايى از شب تار چهرههايشان را پوشانده است.
در آيه ديگر آمده است:
«وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ. إِلى رَبِّها ناظِرَةٌ. وَ وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ باسِرَةٌ. تَظُنُّ أَنْ يُفْعَلَ بِها فاقِرَةٌ»[٣].
[١] . مجمع البيان، ج ١٠، ص ٤٤١.
[٢] . يونس، ٢٦ و ٢٧.
[٣] . قيامت، ٢٢- ٢٥:« در آن روز، صورتهايى شاداب و مسرور است و به پروردگارش مىنگرد. چهرههايى نيز عبوس و درهم كشيده است؛ زيرا مىداند عذابى در پيش دارد كه پشت را درهم مىشكند.»