خداوند خود را در آفرينش اين انسان مبارك مى‌شمرد، در همه اين موارد، سخن از حقيقت بلند انسانى است كه زن و مرد، بدون هيچ فرق، در آن مشتركند؛ آن گاه كه مى‌گويد: «وَ أَنْ لَيْسَ لِلْإِنْسانِ إِلَّا ما سَعى‌»[١] يا مى‌گويد: «إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ»[٢] و تعبيرهاى ديگرى كه بر اساس آنها، تفاوتى بين زن ومرد نيست؛ مانند آيه‌ «أَنِّي لا أُضِيعُ عَمَلَ عامِلٍ مِنْكُمْ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‌ بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْضٍ»[٣]؛ همانا من عملِ هيچ عمل‌كننده‌اى از شما را ضايع نمى‌سازم؛ چه زن و چه مرد، [كه‌] همه از يك‌ديگرند.[٤] زن در ويژگى‌هاى ذاتى انسانى و در تلاش براى رسيدن به مراتب كمال، تفاوتى با مرد ندارد:

«إِنَّ الْمُسْلِمِينَ وَ الْمُسْلِماتِ وَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ وَ الْقانِتِينَ وَ الْقانِتاتِ وَ الصَّادِقِينَ وَ الصَّادِقاتِ وَ الصَّابِرِينَ وَ الصَّابِراتِ وَ الْخاشِعِينَ وَ الْخاشِعاتِ وَ الْمُتَصَدِّقِينَ وَ الْمُتَصَدِّقاتِ وَ الصَّائِمِينَ وَ الصَّائِماتِ وَ الْحافِظِينَ فُرُوجَهُمْ وَ الْحافِظاتِ وَ الذَّاكِرِينَ اللَّهَ كَثِيراً وَ الذَّاكِراتِ أَعَدَّ اللَّهُ لَهُمْ مَغْفِرَةً وَ أَجْراً عَظِيماً.»[٥]

هم‌چنين آيه‌ «يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْناكُمْ مِنْ ذَكَرٍ وَ أُنْثى‌»[٦] دليلى قاطع بر هم‌سنگى زن با مرد در اصل نژاد بشرى است كه اين اصل در گذر نسل‌هاى پى در پى پابرجا خواهد بود.

آرى، اين ويژگى‌هاى نفسانى و عقلانى زن ومرد است كه آفرينش ذاتىِ اين دو جنس را جدا ساخته و موجب تفاوت‌هايى در تقسيم وظايف هريك در عرصه زندگى شده است؛ تقسيمى عادلانه و متناسب با امكانات و توانمندى‌هاى هريك از دو جنس و عدالتى فراگير در عرصه تكليف و اختيارات. اكنون به اين تفاوت‌ها

[١] . نجم، ٣٩.

[٢] . حجرات، ١٣.

[٣] . آل عمران، ١٩٥.

[٤] . كنايه از اين است كه هر دو از يك حقيقت والا برخوردارند.

[٥] . احزاب، ٣٥.

[٦] . حجرات، ١٣.