قرآن و فرهنگ زمانه - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٩٣ - اقتباس
همچنين از نوع اقتباس مجاز، مىتوان ابيات احمد بن محمد بن يزيد را- كه بيهقى در «شعب الايمان» از استادش، ابو عبد الرحمان سلمى نقل كرده است- ذكر كرد:
|
سل الله من فضله و اتّقِهْ |
فإنّ التقى خير ما تكتسب |
|
|
و من يتّق الله يصنع له |
«و يَرْزُقهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبْ»[١] |
|
زركشى نيز از طرطوشى اين شعر را نقل كرده است:
|
رحل الظّاعنون عنك و أبقَوا |
في حواشي الأحشاء وجداً مقيماً |
|
|
قد وجدنا السلام برداً سلاماً |
إذ وجدنا النّوى عذاباً أليماً |
|
همو از شافعى اين شعر را نقل مىكند:
|
أنلنى بالذى استقرصت خطّاً |
و أشهد معشراً قد عاينوه |
|
|
فإنّ الله خلّاق البرايا |
عنت لجلال هيبته الوجوه |
|
|
يقول «إذا تداينتم بدينٍ |
إلى أجَلٍ مُسَمّىً فاكتُبُوهُ»[٢] |
|
سبكى نيز در طبقات خود، در شرح حال ابو منصور بغدادى- كه از بزرگان شافعيان بود- اين شعر را از او آورده است:
|
يا من عدى ثمّ اعتدى ثمّ اقترف |
ثم انتهى ثم ارْعوى ثم اعترف |
|
|
أبشر بقول الله في آياته |
«إن ينتهوا يغفر لهم ما قد سلف»[٣] |
|
سيوطى مىگويد:
دو نمونه اخير، اقتباس نيستند؛ زيرا شاعر، خود، تصريح كرده كه جمله به كار رفته سخن خداوند است.[٤]
[١] . طلاق، ٣. بنگريد به: الاتقان، ج ٢، ص ٣١٤- ٣١٦.
[٢] . بقره، ٢٨٢. بنگريد به: البرهان، ج ١، ص ٤٨٢ و ٤٨٣.
[٣] . انفال، ٣٨.
[٤] . الاتقان، ج ١، ص ٣١٥ و ٣١٦.