بسى غيرمعمول است كه ايشان با بيش از پنجاه سال سن، هفت همسر در مدت پنج سال، يا نُه همسر در مدت هفت سال برگزيند و همه آنها به انگيزه شهوت شديد و تمايل بى حد و مرز- پناه بر خدا- به زنان باشد؛ عشقى كه برخى از نويسندگان مسلمان و گروهى از بيگانگان براى ايشان تصوير كرده‌اند؛ تصويرى ناشرافتمندانه كه با يك انسان دنيوى تناسب ندارد؛ چه رسد به اين مرد بزرگ كه با رسالت خود جهان را تكان داد و مسير حركت تاريخ را دگرگون كرد و هم‌چنان نيز مى‌تواند دوباره جهان را زير و زبر كرده، طرحى نو در مسير جريان تاريخ دراندازد كه چشم‌اندازهاى آن نيز، به يارى و خواست خداوند، نمايان است.

افزون بر اين نسبت‌هاى شگفت و غير طبيعى، اين نيز شگفت است كه خديجه پيش از پنجاه سالگى پيامبر، براى وى فرزندانى بياورد و ماريه پيش از شصت سالگى حضرت، ابراهيم را به دنيا آورد، آن گاه جز اين دو زن، هيچ يك از همسران پيامبر از او فرزنددار نشوند؛ با آن كه برخى در عنفوان جوانى يا سن بين سى و چهل بودند و برخى پيش از ازدواج پيامبر فرزند داشتند. چگونه اين پديده دور از ذهن در زندگى پيامبر قابل تحليل است؟ پديده‌اى كه به طور عادى، با داشتن نُه زن نمى‌سازد. اين در حالى است كه بى‌ترديد، پيامبر نيز مانند ديگران، اشتياق به فرزند داشت.

وانگهى، تاريخ و رويدادهاى آن بهترين گواه بر بطلان پندار مبشران مسيحى و مستشرقان در موضوع تعداد همسران پيامبر است؛ چرا كه آن حضرت در طول ٢٨ سال زندگى با خديجه، هيچ كس را شريك او نگردانيد. پس از درگذشت خديجه در دو سال پيش از هجرت، با سوده، دختر زَمعَه- كه شوهرش در بازگشت از هجرت دوم به حبشه درگذشته بود- ازدواج كرد و هيچ كس گزارش نكرده است كه او زيبايى يا ثروت و موقعيتى داشته كه انگيزه براى ازدواج پيامبر با او شده باشد.

شوهر او نيز از پيش‌گامان اسلام بود كه در راه اسلام، آزارها ديده بود و از كسانى بود