پيوسته اسلام است- نازل شده؛ چرا كه اسلام دين مبارزه و رويارويى با دشمنان انسانيت در گذر عصرها و نسل‌هاست. اسلام از نخستين روز، نهضتى در راستاى دفاع از حريم انسان و درهم شكستن شكوه دشمنان سرسختش بود [و بدين رو اعلام كرد]:

«وَ نُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثِينَ. وَ نُمَكِّنَ لَهُمْ فِي الْأَرْضِ»[١]؛ خواستيم كه بر مستضعفان زمين منت نهيم و ايشان را رهبران و وارثان زمين گردانيم و در زمين بر ايشان مكنت [و قدرت‌] بخشيم.

«وَ لَقَدْ كَتَبْنا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُها عِبادِيَ الصَّالِحُونَ»[٢]؛ همانا در زبور پس از ذكر (تورات)، نوشتيم كه زمين را بندگان شايسته ما وارث خواهند شد.

بنابراين اسلام همواره به نفع مستضعفان، با مستكبران درگير بوده است تا آن هدف مقدس تحقق يابد و صالحان بر جاى جاى جهان آباد حكم برانند.

بى‌ترديد، دينى كه چنين روش و مقصدى را در پيش دارد، در گذر زمان با مشكلات و پيامدهاى اجتماعى روياروى خواهد بود و ناگزير به يافتن راه‌كارهايى براى درمان قطعى اين گونه مشكلات است؛ راهى درست و به دور از پيچيدگى‌ها و كج‌روى‌ها.

از جمله مشكلات و بحران‌ها، مشكل يتيمان خردسال و دارايى‌هاى‌شان و هم‌چنين زنان جوان و بيوه است كه بازمانده جنگ‌ها هستند. بايد اين اطفال سرپرست داشته باشند و مشكل زنان بى‌شوهر- بدون آن كه به گسترش فساد دامن بزند- حل شود.

مسلمانان در آن روز به نوبه خود، وظيفه سرپرستى ايتام و رسيدگى به آنان و هم‌چنين اموالشان را داشتند. بعضى در اين راه دچار رنج و مشقت مى‌شدند كه‌

[١] . قصص، ٥ و ٦.

[٢] . انبياء، ١٠٥.