قرآن و فرهنگ زمانه - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٨٤ - چند همسرى
آمده است: «وَ لْيَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلى جُيُوبِهِنَّ»[١]؛ «بايد گوشه سرپوش را بر سينه بيفكند» تا زيبايىهاى فريباى گردن و سينه را بپوشاند.
آرى؛ جز اعضايى كه قابل پوشش نيست؛ مانند چهره و دو كف دست كه نمىتوان آنها را در داد و ستد روزمره پوشاند؛ البته اگر با نگاه ريبه[٢] نباشد.
در صحيحه فضيل بن يسار، وى از امام صادق عليه السلام مىپرسد:
آيا ساعد (از آرنج تا مچ دست) زن، زينتى شمرده مىشود كه خداوند در آيه «وَ لا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا لِبُعُولَتِهِنَّ»[٣] به آن اشاره كرده است؟
حضرت فرمود: «آرى، هر آنچه در پس" خِمار" (مقنعه: سرپوش) باشد و نيز بالاتر از دستبند، زينت است.»[٤] همچنين در روايت عبداللَّه بن جعفر از امام صادق عليه السلام درباره زينت ظاهر (ما ظهر) پرسيده مىشود. حضرت مىفرمايد: «چهره و دو كف دست.»[٥]
چند همسرى
جدال سختى پيرامون موضوع «تعدد زوجات» نيز پديد آمده است؛ رسمى بر جاى مانده از عرب جاهلى كه جايگاه زن را در زندگى اجتماعى و خانوادگى بىارزش ساخته، ولى اسلام آن را امضا كرده است:
«فَانْكِحُوا ما طابَ لَكُمْ مِنَ النِّساءِ مَثْنى وَ ثُلاثَ وَ رُباعَ»[٦]؛ با زنانى كه براى شما خوشايند است، ازدواج كنيد؛ دو، سه و چهار.
اما آيه در شرايطى ويژه و براى درمان بحرانى اجتماعى- كه مقتضاى حركت
[١] . نور، ٣١.
[٢] .[ ريبه: نگاه هوس آلود و مشكوك.]
[٣] . نور، ٣١:« زيورهايشان را جز براى شوهرانشان ... آشكار نكنند.»
[٤] . وسائل الشيعه، ج ٢٠، ص ٢٠٠ و ٢٠١.
[٥] . همان، ص ٢٠٢.
[٦] . نساء، ٣.