شكايت بردند. پيامبر زدن ايشان را اجازه داد، ولى افزود: «نيكان شما هرگز نخواهند زد.»[١] در روايت ابن ماجه آمده است كه روزى صبح هنگام، هفتاد زن گرد خاندان شدند وهمگى از شوهر خود شكايت داشتند. پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم فرمود:

[بدانيد كه‌] ايشان را نيكان خود نمى‌يابيد.[٢] عبدالرزاق از عايشه از پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم نقل كرده است:

آيا هيچ يك از شما شرم نمى‌كند كه همسر خود را بزند؛ آن گونه كه برده را مى‌زنند. در آغاز روز او را مى‌زند و در پايان روز با او هم‌خواب مى‌شود.[٣] عايشه مى‌گويد:

هيچ گاه، پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم خدمت‌كار يا زنى را حتى با دست نزد.[٤] از هيچ يك از امامان معصوم عليهم السلام يا صحابه برگزيده يا تابعان نيك‌رفتار نقل نشده است كه با همسران خود تندى كنند؛ چه رسد به زدن و سيلى نواختن، بلكه روش آنان گذشت و بخشش بود؛ چنان كه در حديث امام صادق عليه السلام از پدرش امام باقر عليه السلام گذشت.[٥] ثالثاً: [در اسلام‌] سفارش‌هاى اكيد نسبت به زن و پاسداشت حرمت او و جانبدارى از او همراه با توجه و مهربانى و رأفت و رحمت و دورى از خشونت و تندى و حتى سخت‌گيرى درباره اشتباه‌ها و كوتاهى‌هاى او [شده است‌].

در نامه اميرمؤمنان عليه السلام به فرزندش امام حسن عليه السلام آمده است:

همانا زن [هم‌چون‌] گل، [نازك‌] است و نه [سخت تن هم‌چون‌]

[١] . الدر المنثور، ج ٢، ص ٥٢٣.

[٢] . سنن ابن ماجه، ج ١، ص ٦١٢.

[٣] . الدر المنثور، ج ٢، ص ٥٢٣.

[٤] . سنن ابن ماجه، ج ١، ص ٦١٢.

[٥] . كافى، ج ٥، ص ٥١٠.