امام سجاد در آيينه شعر فارسى - نقوى، محمد باقر - الصفحة ٨٦ - داورى شيرازى يا ميرزا محمد داورى

چون قوم بنى اسد رسيدند

يك دشت تمام كشته ديدند

شه كشته، همه سپاه، كشته‌

يك طايفه بى گناه كشته‌

صحرا همه لاله زار گشته‌

يك كشته دو صد هزار گشته‌

باغى گل و سرو بار داده‌

گل ريخته سروها فتاده‌

صحرا تن كشته سر به سر بود

از تن سر كُشته در بدر بود

گفتندكه‌يا رب اين چه حال است؟

اين واقعه خواب يا خيال است؟

اينان كه ز سر گذشتگان اند

نى آدميان، فرشتگان اند

گر آدمى، از چه سر ندارند؟

ور خود ملك از چه سر ندارند؟

اين جسم بريده سر كدام است؟

تا كيست پسر، پدر كدام است؟

زين چاك تنى و بى لباسى‌

كند است نظر ز حق شناسى‌

ماندند به كار خويش حيران‌

يك چاك به دل يكى به دامان‌

كز دور بلند گشت گردى‌

آمد ز ميان گرد مردى‌

ديدند به ره شتر سوارى‌

خورشيدوشى نقاب دارى‌

پيش آمد و زار زار بگريست‌

چون ابر به نوبهار بگريست‌

گفت اى عَرَبانِ ميهمان دوست‌

مهمان نشناختن نه نيكوست‌

رفتند و به هر طرف دويدند

هر يك بدنى به بَر كشيدند

بردند تنى به پيش رويش‌

جسمى شده چاك چار سويش‌