امام سجاد در آيينه شعر فارسى - نقوى، محمد باقر - الصفحة ٨٧ - داورى شيرازى يا ميرزا محمد داورى

تن كوفته، سينه چاك گشته‌

نا رفته به خاك، خاك گشته‌

گفتند كه اين شكسته تن، كيست‌

اين نوگل چاك پيرهن، كيست‌

گفت اين تن قاسم فكار است‌

پور حسن است و نامدار است‌

ديدند تنى چو نونهالى‌

بر خاك فتاده پاى مالى‌

پيكان به برش به سر نشسته‌

تير آمده تا به پر نشسته‌

شمشير گرفته در دلش راه‌

از سينه دريده تا تهيگاه‌

دل جسته برون كه جاى من نيست‌

اين خانه دگر سراى من نيست‌

گفت اين گل گلشن امام است‌

فرزند حسين تشنه كام است‌

جمعى دگر آمدند جوشان‌

رخساره پر آب و دل خروشان‌

گفتند تنى به پاى آب است‌

كآب از لب خشك او كباب است‌

گفت اين تن مير نامدار است‌

عباس دلير نامدار است‌

مى گفت ز هر تنى نشانى‌

گردش همگى به نوحه خوانى‌

هر گوشه نشان ز شاه مى جُست‌

از خيل ستاره ماه مى جست‌

تا بر تن شه گذارش افتاد

رفت از خود و در كنارش افتاد[١]