در گذشته بيان شد كه انسان براى عبادت و رحمت (تكامل و رسيدن به كمال مطلوب) آفريده شده ولى چون او به گفته جمعى مدنى بالطبع است و يا به نظر نگارنده به خاطر حب به ذات كه خصلت فطرى او مى‌باشد در پى جلب منفعت و دفع ضرر است و اين كار بدون زندگى اجتماعى ميسور نيست. هيچ فردى به تنهايى توانايى تأمين نيازمندى‌هاى خود را ندارند.

دين آسمانى اسلام در قدم اول به تكامل معنوى انسان توجه دارد در قدم دوم براى زندگى اجتماعى و تهذيب جامعه، قوانينى وضع نموده كه نه تنها به ملاحظه چهارده قرن قبل در خور تقدير است كه در قرن بيست (و قرون بعدى) و با توجه به زندگانى متحول انسان‌ها اعجاب انگيز است.

در اين‌جا مختصرى از اين قوانين را كه مدلول آيات زير قرآن است با هم مورد مطالعه قرار مى‌دهيم.

وَ لا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ‌ (اعرف ٥٦). در روى زمين پى از اصلاح آن‌