الآن خداوند بر شما تخفيف روا داشت و دانست كه (در نفس‌هاى شما) ضعف وجود دارد. اگر صد تن با صبر از شما باشد بر دويست تن غالب آيند و اگر از شما هزار تن باشند بر دو هزار تن به اذن خدا پيروز گردند خداوند با صبر كنندگان است (پس لازم نيست در مقابل ده برابر خود در ميدان مقاومت كنيد بلكه واجب است در مقابل دو برابر خود پايدارى نماييد) ولى از مجموع دو آيه استفاده مى‌شود كه اين قدرت روانى اثر مطلق ايمان نيست. و لذا در فاصله تا چيزى از زمان برترى روانى مسلمان‌ها از ده برابر به دو برابر پايين آمد و ما امروز بسيارى از مسلمانان را مى‌بينيم كه امتياز روانى از كفار ندارند گو اين كه حكم فقهى سابق دائم است و فرار از جنگ در فرض دو چند بودن كفار جايز نيست.

بلى شكى نيست كه اين برترى مذكور از آثار مراتب عاليه ايمان است.

إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَ إِذا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آياتُهُ زادَتْهُمْ إِيماناً وَ عَلى‌ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ‌ (انفال ٢) تنها مؤمنين كسانى هستند كه وقتى خدا را ياد مى‌كنند دلهايشان مى‌ترسد و وقتى كه آيات خدا بر آن‌ها تلاوت مى‌شود ايمان‌شان بيشتر مى‌گردد و بر پروردگار خويش توكل مى‌كنند.

مسلمان بايد به جايى برسد كه دين براى او از پدر و مادر و زن فرزند و قوم و عشيره و مال دنيا عزيزتر باشد.

قُلْ إِنْ كانَ آباؤُكُمْ وَ أَبْناؤُكُمْ وَ إِخْوانُكُمْ وَ أَزْواجُكُمْ وَ عَشِيرَتُكُمْ وَ أَمْوالٌ اقْتَرَفْتُمُوها وَ تِجارَةٌ تَخْشَوْنَ كَسادَها وَ مَساكِنُ تَرْضَوْنَها أَحَبَّ إِلَيْكُمْ مِنَ اللَّهِ‌