در مقابل مصائب و مصاعب پايدارى و استقامت مى‌ورزد و از ضرر بدنى و مالى در راى خدا به خود هراسى راه نمى‌دهد و همه آن‌ها را براى خودش از جانب حكيم و مهربان خير مى‌داند.

لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى‌ ما فاتَكُمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتالٍ فَخُورٍ

تا بر آنچه كه از دست مى‌دهيد ناراحت نشويد و به آن‌چه كه خدا به شما عطا مى‌كند (خيلى) خوش نشويد.

إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَ إِذا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آياتُهُ زادَتْهُمْ إِيماناً وَ عَلى‌ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ.

مؤمنان تنها كسانى‌اند كه وقتى خداوند ياد شود دل‌هاى شان مى‌ترسد و وقتى آيات او بر آنان تلاوت مى‌شود ايمان‌شان زياد مى‌گردد و بر پروردگارشان توكل مى‌كنند.

قالَ الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْكِتابِ ... آن‌كه داراى علمى از كتاب بود، تخت بلقيس رامن برايت مى‌آورم پيش از آن كه چشم به هم بزنى. قل كفى بالله شهيداً بينى و بينكم و من عنده علم الكتاب، البته اين فرد از حاضر كننده تخت، عالم‌تر بوده است.