فوايد دمشقيه - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٨٥ - مطلب پنجم زندگانى بدون ديانت
حس كنجكاوى و حقيقت جويى انسان قوىترين واداركنندهاى است كه على رغم همه مشكلات، مجهولات خود را به معلومات تبديل نمايد و به حقايق كون آشنايى بايد و اين مسأله تا حدود زيادى در زندگانى انسان محسوس است.
خداوند كه فوق حقايق و حتى محقق حقايق است بيشتر از هر حقيقت ديگر مطلوب طالبين معارف است. أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ
پيروى از دستورات دين در زندگى اجتماعى موجب سعادت و آرامش و باعث تقويه عدالت اجتماعى مىباشد و اگر قومى به هدف خلقت و نداى وجدان و غريزه حقيقت جويى خويش روى عواملى توجه نكنند مانند مريضى كه اشتهاى خوردن و آشاميدن را از دست مىدهد از آن غفلت نمايد و ارتباط خود را با خود قطع و يا ارتباط حقيقى نداشته باشد و آثار ايمان در زندگانى آنها تجلى ننمايد بلكه اجتماعى را بپذيرند كه نظم آن مولود قوانين وضعى بشرى باشد مسلما از بركات زيادى محروم خواهند ماند ولى آيا همچه مردم از نظر قرآن مىتوانند به زندگى اجتماعى كه متضمن آرامش كمى باشد دست يابد يا نه؟
براى جواب به اين سؤال به آيات مباركه قرآنى زير مراجعه مىكنيم:
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَتَّخِذُ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنْداداً يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللَّهِ وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا. (بقره ١٦٥)
بعضى از مردم به جز از خداوند نظاير (و يا اضدادى) را بر مىگزينند كه دوستشان مىدارند مانند دوست داشتن خدا. محبت مؤمنين به خداوند