فاصله زمانى كه بين مردن و زنده شدن دوباره در روز قيامت وجود دارد برزخ ناميده مى‌شود. و اين اصطلاح از قرآن مجيد گرفته شده است در آيه صد سوره مؤمنين چنين مى‌خوانيم: وَ مِنْ وَرائِهِمْ بَرْزَخٌ إِلى‌ يَوْمِ يُبْعَثُونَ.

از پيش روى ايشان برزخى است تا روزى كه بر انگيخته مى‌شوند. مدلول اين آيه به حسب متفاهم عرفى فقط مطلبى است كه ما درباره تعريف برزخ گفتيم و هيچ گونه دلالتى بر حيات مردگان در برزخ ندارد بعضى از مفسرين و غيره ادعا نموده‌اند كه آيه دلالت خوبى دارد كه انسان‌ها در برزخ زندگى متوسط بين زندگى دنيا و زندگى پس از برانگيختم آنان (روز و قيامت) دارند. اين ادعا ضعيف است زيرا هيچ دلالتى در آيه وجود ندارد. كه زندگى بر سه قسم است و برزخ زندگى متوسط بين دو قسم است بلكه مستفاد از آيه اين است كه برزخ فاصله زمانى بين مردن و زنده شدن در قيامت است.