تباهى نكنيد اين موضوع كه مفهوم و وسيع و جامعى دارد در قرآن مكررا بيان شده است و جمعى از انبيا آن را امت‌هاى خود سفارش نموده‌اند. مردم بايد همه پيرو قانون باشند براى هيچ كس به شمول زمامدار و امام و پيامبر امتيازى در آزادى از قانون وجود ندارد بلكه امتياز انسان‌ها در پرتو پيروى از قانون است:

در قرآن چنين مى‌خوانيم:

يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْناكُمْ مِنْ ذَكَرٍ وَ أُنْثى‌ وَ جَعَلْناكُمْ شُعُوباً وَ قَبائِلَ لِتَعارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ (حجرات ١٣).

اى مردم ما شما را از يك مرد و زن آفريديم (هيچ كس بر ديگرى امتيازى ندارد) و قرار داديم شما را شعبه شعبه و قبيله قبيله تا (همديگر) را بشناسيد (بنابراين اختلافات قومى و نژادى و زبانى و اقتصادى و سياسى و اجتماعى و غيره ملاك هيچ گونه تفاوتى در جامعه نمى‌باشد) گرامى‌ترين شما در پيش خداوند پرهيزگارترين شما است.

در جامعه اسلامى فقط دو عامل تفاضل و برترى وجود دارد يكى عفت و ضبط نفس از هوس‌ها و اميال باطل و اعمال غير قانونى كه در آيه گذشته به نام تقوى ياد شده است.

دوم علم و دانش مه در قرآن چنين آمده است:

هَلْ يَسْتَوِي الَّذِينَ يَعْلَمُونَ وَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ‌ (زمر ٩)

آيا برابرند آنانى كه مى‌دانند و آنانى كه نمى‌دانند؟ بنابراين فضيلت هر كس به اندازه دانش و خبرويت و مهارت پاكى وجدان و عفت و انضباط