قُلْ سِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَانْظُرُوا كَيْفَ بَدَأَ الْخَلْقَ‌ (عنكبوت ٢٠) در زمين بگرديد پس نگاه كنيد چگونه خلقت آغاز شده است از اين آيه بر مى‌آيد روزى برسد كه علم جيالوجى و بيالوژى آن قدر توسعه يابد كه رمز خلقت آشكار گردد. و ما امروز به وجود سلول‌ها و ژن‌ها پى برده‌ايم.

يا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ إِنِ اسْتَطَعْتُمْ أَنْ تَنْفُذُوا مِنْ أَقْطارِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ فَانْفُذُوا لا تَنْفُذُونَ إِلَّا بِسُلْطانٍ‌ (رحمن ٣٣)

اى گروه جن و انس اگر توانايى داريد كه از راه‌هاى آسمان‌ها و زمين نفوذ نماييد نفوذ نمى‌توانيد مگر به قدرت (و سلطه علمى و عملى)[١]

خداوند همه نام‌ها را به آدم تعليم نمود كه ملائكه از آن‌ها بى‌خبر بودند وقتى برترى علم آدم بر آنان ثابت شد فرشتگان تسليم امر حق شدند. وَ إِذْ قالَ رَبُّكَ لِلْمَلائِكَةِ إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً قالُوا أَ تَجْعَلُ فِيها مَنْ يُفْسِدُ فِيها وَ يَسْفِكُ الدِّماءَ وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ‌ قالَ أَ لَمْ أَقُلْ لَكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ غَيْبَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ أَعْلَمُ ما تُبْدُونَ وَ ما كُنْتُمْ تَكْتُمُونَ‌ (بقره ٣٣- ٣٠)

[١] . اگر اين خطاب مربوط به قيامت باشد، امكان فرار و بيرون رفتن از آسمان‌ها و كهكشان‌ها را از قيامت كه خصوصيات زمانى و مكانى آن با كره زمين مغاير است ثابت مى‌سازد نه از اين كره را. علاوه كه آيه بعدى: يرسل عليكما شواظ من نار و نحاس اگر مربوط به اين آيه مذكور باشد سفر آسمانى انسان را به كهكشان‌هاى ديگر مشكل مى‌سازد.