عدالت صحابه در پرتو قرآن، سنت و تاريخ - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٩٨ - فصل دوم آياتى در نكوهش گروهى از صحابه

آنان به‌هيچ‌وجه زايل نمى‌شود و به هر وضعيتى كه باشند پذيرفتن رواياتشان واجب و خداوند سبحان هميشه از آنان راضى است در هر صورت وارد بهشت مى‌شوند.

اگر مقصود اين باشد كه آنان به‌هرحال عادل و مورد رضاى الهى‌اند و چه كافر شوند و چه بر ايمانشان باقى بمانند، در بهشت جاى خواهند گرفت، ديگر تفاوت نمى‌كند كه گمراه شوند و ديگران را نيز گمراه كنند. اين سخن مخالف عقل، قرآن و روح شريعت و متن اديان آسمانى است؛ خداوند متعال خطاب به شريف‌ترين مخلوقات و گرامى‌ترين رسولانش مى‌فرمايد: وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ‌.[١]

هم‌چنين در آيه ديگرى مى‌فرمايد:

وَ لَوْ لا أَنْ ثَبَّتْناكَ لَقَدْ كِدْتَ تَرْكَنُ إِلَيْهِمْ شَيْئاً قَلِيلًا إِذاً لَأَذَقْناكَ ضِعْفَ الْحَياةِ وَ ضِعْفَ الْمَماتِ ثُمَّ لا تَجِدُ لَكَ عَلَيْنا نَصِيراً؛[٢]

و اگر تو را استوار نمى‌داشتيم، قطعا نزديك بود كمى به سوى آنان متمايل شوى و در آن صورت، حتما تو را دو برابر در زندگى و دو برابر [پس از] مرگ [عذاب‌] مى‌چشانديم، آن‌گاه در برابر ما براى خود ياورى نمى‌يافتى.

در آيه ديگرى نيز مى‌فرمايد:

قُلْ إِنِّي أَخافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ‌؛[٣]

بگو اگر به پروردگارم عصيان ورزم از عذاب روز بزرگ مى‌ترسم.

اما اگر مقصود اين باشد كه آنان تا پايان زندگيشان فاسق و منحرف نشده‌اند و بر همان عدالتشان باقى‌مانده‌اند، اين مسئله به‌خودى‌خود ممكن و معقول است؛ ولى اگر دليلى بر فسق برخى آنان يا انقلاب و بازگشت آنان به حالت دوران جاهليت وجود داشته باشد كه آنان را عادل ندانيم، چنان‌كه خداوند متعال مى‌فرمايد:

[١] . مائده، آيه ٦٧.

[٢] . اسراء، آيات ٧٤ و ٧٥.

[٣] . انعام، آيه ١٥.