عدالت صحابه در پرتو قرآن، سنت و تاريخ - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢١٦ - فصل سوم غلو و غاليان

بيان شد، در اين‌جا نيز به مناسبت، اشعارى را از او و حديقة الحقيقةاش مى‌آوريم:

معاويه امام حسن مجتبى عليه السّلام را با زهر به شهادت رساند. و جانشينى يزيد به جاى خود در سلطنت، سبب شهادت امام حسين عليه السّلام شد؛ درحالى‌كه پيامبر صلّى اللّه عليه و اله فرمودند حسن و حسين سرور جوانان بهشت‌اند.

شهرستانى در كتاب ملل و نحل خويش لعن پيامبر صلّى اللّه عليه و اله را بر متخلفان از سپاه اسامه نقل مى‌كند، ولى غاليان در حق صحابه براى اين لعن چاره‌اى انديشيده‌اند و به آن پاسخ داده‌اند. از زبان ابو هريره روايتى جعل كرده‌اند كه پيامبر صلّى اللّه عليه و اله فرمودند:

فايّما مؤمن سببته فاجعل ذلك له قربة اليك يوم القيامة،

خداوندا! بدگويى مرا در حق هر مؤمنى مايه قرب و نزديكى خودت در روز قيامت قرار بده.[١]

عن عايشة: دخل على رسول اللّه صلّى اللّه عليه و اله رجلان ... فأغضباه فلعنهما و سبّهما ... قال: أو ما علمت ما شارطت عليه ربّي؟ قلت: اللّهمّ إنّما أنا بشر فأيّ لمسلمين لعنته أو سببته فاجعله زكاة و أجرا؛

عايشه روايت مى‌كند كه دو نفر خدمت پيامبر صلّى اللّه عليه و اله رسيدند ... و پيامبر را به خشم آوردند؛ پس پيامبر صلّى اللّه عليه و اله آن دو را لعن كرد و ... [بعد گفت‌]: آيا نمى‌دانى كه من با پروردگارم چه شرطى كرده‌ام؟ پروردگارا من بشر هستم؛ پس، هر مسلمانى را كه لعن كردم يا دشنام دادم تو آن را مايه پاكى و اجر برايش قرار بده.

در صحيح مسلم روايت شده و ديگر راويان نيز چنين رواياتى آورده‌اند با اهانت‌

[١] . احمد بن حجر الهيتمى، الصواعق المحترمه، ص ٥، حاشيه ص ٦٠.