گزيده شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٣ - ٤/ ٢ پاسدارى از حدود و وقتهاى نماز

آن نزد خداى عز و جل جايگاهى ويژه دارد.[١]

٦٦. امام زين العابدين عليه السلام:

هر كس به وقت‌هاى نماز اهمّيت دهد، از خوشى‌هاى دنيا، بهره كامل نمى‌گيرد[٢].[٣]

٦٧. الكافى‌-

به نقل از زيد بن صائغ-: به امام صادق عليه السلام گفتم: برايمان به درگاه خدا دعايى كن.

فرمود: «خدايا! راستگويى، امانتدارى و مواظبت بر نمازها را روزى‌شان كن».[٤]

٦٨. لقمان‌- خطاب به پسرش-: اى پسر عزيزم! خروس، زيرك‌تر و مواظبتش بر نماز از تو بيشتر نباشد! آيا نمى‌بينى كه هنگام نماز براى آن اذان مى‌گويد و در سحرها آواز مى‌دهد در حالى كه تو در خوابى؟![٥]

[١]. حافِظوا عَلَى الصَّلَواتِ الخَمسِ في أوقاتِها؛ فَإِنَّها مِنَ اللَّهِ- جَلَّ وعَزَّ- بِمَكانٍ( تحف العقول: ص ١٥٢، بحار الأنوار: ج ٧٧ ص ٢٩٣ ح ٢).

[٢]. علّامه مجلسى مى‌نويسد: يعنى به لذّت‌هاى دنيا اعتنا نمى‌كند و در پى كمال آنها نيست؛ بلكه تنها به نماز اوّل وقتش مى‌انديشد و آن را بر بقيّه لذّت‌ها مقدّم مى‌دارد، يا اين كه معناى حديث، آن است كه امكان‌[ و فرصت‌] خوشى كامل را ندارد.

[٣]. مَنِ اهتَمَّ بِمَواقيتِ الصَّلاةِ لَم يَستَكمِل لَذَّةَ الدُّنيا( الكافى: ج ٣ ص ٢٧٥ ح ٩، وسائل الشيعة: ج ٣ ص ٨٦ ح ٩).

[٤]. قُلتُ لِأَبي عَبدِاللَّهِ عليه السلام: ادعُ اللَّهَ لَنا، فَقالَ: اللَّهُمَّ ارزُقهُم صِدقَ الحَديثِ، وأداءَ الأَمانَةِ، وَالمُحافَظَةَ عَلَى الصَّلَواتِ( الكافى: ج ٢ ص ٥٨٠ ح ١٣، مصباح المتهجّد: ص ٢٧١ ح ٣٨١).

[٥]. يا بُنَيَّ، لا يَكُنِ الدّيكُ أكيَسَ مِنكَ وأكثَرَ مُحافَظَةً عَلَى الصَّلَواتِ؛ ألا تَراهُ عِندَ كُلِّ صَلاةٍ يُؤَذِّنُ لَها، بِالأَسحارِ يُعلِنُ بِصَوتِهِ وأنتَ نائِمٌ؟!( إرشاد القلوب: ص ٧٢؛ المصنّف لعبد الرزّاق: ج ١٠ ص ٤١٤ ح ١٩٥٣٩).