گزيده شناخت نامه نماز - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٢٠٦ - ٩/ ١٠ نشستن در جايگاه نماز، پس از نماز صبح تا طلوع خورشيد
٩/ ١٠: نشستن در جايگاه نماز، پس از نماز صبح تا طلوع خورشيد
٣٠٤. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:
هر كس از نماز صبح تا طلوع خورشيد در نمازگاهش بنشيند، خداوند، او را از آتش حفظ مىكند.[١]
٣٠٥. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:
هر كس نماز صبح بگزارد و سپس تا طلوع خورشيد به ذكر خدا بنشيند، بهشت برايش واجب مىشود.[٢]
٣٠٦. صحيح مسلم-
به نقل از جابر بن سمره-: پيامبر صلى الله عليه و آله هنگامى كه نماز صبح را مىخواند، در نمازگاهش مىنشست تا خورشيد خوب بيرون بيايد.[٣]
٣٠٧. امام زين العابدين عليه السلام:
امير مؤمنان عليه السلام نماز صبح را مىخواند و سپس در جايش مىماند تا آن كه خورشيد به اندازه يك نيزه بالا مىآمد.[٤]
٣٠٨. الكافى-
به نقل از حمّاد بن عثمان-: شنيدم كه امام صادق عليه السلام مىفرمايد:
«نشستن انسان در پى نماز صبح تا طلوع خورشيد، مؤثّرتر از به دريا رفتن در طلب روزى است».
گفتم: گاه، انسان حاجتى دارد كه مىترسد از دست برود.
[١]. مَن جَلَسَ في مُصَلّاهُ مِن صَلاةِ الفَجرِ إلى طُلوعِ الشَّمسِ، سَتَرَهُ اللَّهُ مِنَ النّارِ( تهذيب الأحكام: ج ٢ ص ١٣٩ ح ٥٤٢، كتاب من لا يحضره الفقيه: ج ١ ص ٥٠٤ ح ١٤٥٢).
[٢]. مَن صَلّى صَلاةَ الفَجرِ ثُمَّ قَعَدَ يَذكُرُ اللَّهَ حَتّى تَطلُعَ الشَّمسُ، وَجَبَت لَهُ الجَنَّةُ( مسند أبى يعلى: ج ٢ ص ١٧٨ ح ١٤٨٥، كنز العمّال: ج ٢ ص ١٥١ ح ٣٥٤٣).
[٣]. إنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله كانَ إذا صَلَّى الفَجرَ، جَلَسَ في مُصَلّاهُ حَتّى تَطلُعَ الشَّمسُ حَسَناً( صحيح مسلم: ج ١ ص ٤٦٤ ح ٢٨٧، سنن النسائى: ج ٣ ص ٨٠).
[٤]. صَلّى أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام الفَجرَ، ثُمَّ لَم يَزَل في مَوضِعِهِ حَتّى صارَتِ الشَّمسُ عَلى قَيدِ رُمحٍ( الكافى: ج ٢ ص ٢٣٦ ح ٢٢، أعلام الدين: ص ١١١).