گزيده شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٨٢ - ٨/ ٢ به اين سو و آن سو روى گرداندن

گرداندن در نماز، هلاكت است. اگر چاره‌اى [از روى‌گردانى‌] نيست، در نماز مستحب و نه در واجب، انجام گيرد.[١]

٢٥٤. امام على عليه السلام:

روى گرداندن در نماز، ربودنى از شيطان است. پس مبادا در نماز به اين سو و آن سو روى گردانيد، كه خداوند- تبارك و تعالى-، هنگام به نماز ايستادن بنده، به او روى مى‌آورد و آن گاه كه او روى گرداند، خداوند- تبارك و تعالى- مى‌گويد: «اى فرزند آدم! از چه كسى روى مى‌گردانى؟» تا سه بار. پس بار چهارم كه روى بگرداند، خداوند از او روى مى‌گرداند.[٢]

٢٥٥. امام صادق عليه السلام:

هنگامى كه بنده نماز را آغاز مى‌كند، خداوند با روى كريمانه‌اش به او روى مى‌آورد و فرشته‌اى را بر او مى‌گمارد تا قرآن را كامل و تمام از لبش برچيند. پس اگر بنده از نمازش روى گرداند، خداوند نيز روى مى‌گرداند و او را به همان فرشته مى‌سپارد و اگر در همه نمازش، به آن متوجّه باشد، خداوند با روى كريمانه‌اش به او رو مى‌كند تا آن كه نمازش كامل و تمام بالا رود. و اگر در آن دچار فراموشى يا غفلت گرديد يا سرگرم به چيزى جز نماز شد، از نمازش، همان اندازه بالا مى‌رود كه به خدا

[١]. إيّاكَ وَالِالتِفاتَ فِي الصَّلاةِ؛ فَإِنَّ الِالتِفاتَ فِي الصَّلاةِ هَلَكَةٌ، فَإِن كانَ لابُدَّ فَفِي التَّطَوُّعِ لا فِي الفَريضَةِ( سنن الترمذى: ج ٢ ص ٤٨٤ ح ٥٨٩، المعجم الأوسط: ج ٦ ص ١٢٤ ح ٥٩٩١).

[٢]. الِالتِفاتُ فِي الصَّلاةِ اختِلاسٌ مِنَ الشّيطانِ، فَإِيّاكُم وَالِالتِفاتَ فِي الصَّلاةِ، فَإِنَّ اللَّهَ تَبارَكَ وتَعالى‌ يُقبِلُ عَلَى العَبدِ إذا قامَ فِي الصَّلاةِ، فَإِذا التَفَتَ قالَ اللَّهُ تَبارَكَ وتَعالى‌: يَابنَ آدَمَ، عَمَّن تَلتَفِتُ؟- ثَلاثًا- فَإذَا التَفَتَ الرّابِعَةَ أعرَضَ اللَّهُ عَنهُ( قرب الإسناد: ص ١٥٠ ح ٥٤٦، ثواب الأعمال: ص ٢٧٣ ح ١).