گزيده شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٥٩ - ٦/ ٥ - ٧ چگونگى سر بر داشتن از ركوع و سجده و نشستن و بلند شدن

٢٢٢. مسند ابن حنبل‌-

به نقل از ابو قلابه-: ابو سليمان مالك بن حويرث به مسجدمان آمد و گفت: به خدا سوگند، من نماز مى‌خوانم؛ اما قصد نماز خواندن ندارم؛ بلكه مى‌خواهم به شما نشان دهم كه چگونه ديدم پيامبر صلى الله عليه و آله نماز مى‌خواند. او در ركعت اوّل، هنگامى كه سرش را از سجده دوم برداشت، نشست و سپس برخاست.[١]

٢٢٣. تهذيب الأحكام‌-

به نقل از اصبغ بن نباته-: امير مؤمنان عليه السلام هر گاه سر از سجده بلند مى‌كرد، مى‌نشست تا آرام گيرد و سپس بر مى‌خاست.[٢]

٢٢٤. امام صادق عليه السلام:

هر گاه پس از پايان ركعتى بر مى‌خيزى، بر كف دستانت تكيه كن و بگو: «با توانايى خداوند و نيروى او بر مى‌خيزم و مى‌نشينم»، كه على عليه السلام اين گونه مى‌كرد.[٣]

٢٢٥. امام كاظم عليه السلام:

هنگامى كه سر از سجده دومت در نماز برداشتى، پيش از برخاستن، اندكى بنشين. سپس زانوانت را پيش از دستانت بر زمين بگذار و دستانت را باز كن و با تكيه به هر دو برخيز كه اين، وقار مرد مؤمن خاشع‌

[١]. جاءَ أبو سُلَيمانَ مالِكُ بنُ الحُوَيرِثِ إلى‌ مَسجِدِنا، فَقالَ: وَاللَّهِ إنّي لَاصَلّي وما اريدُ الصَّلاةَ، ولكِنّي اريدُ أن ارِيَكَم كَيفَ رَأَيتُ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله يُصَلّي. قالَ: فَقَعَدَ فِي الرَّكعَةِ الاولى‌ حينَ رَفَعَ رَأسَهُ مِنَ السَّجدَةِ الأَخيرَةِ ثُمَّ قامَ( مسند ابن حنبل: ج ٥ ص ٣٠٥ ح ١٥٥٩٩، سنن أبى داود: ج ١ ص ١٩٤).

[٢]. كانَ أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام إذا رَفَعَ رَأسَهُ مِنَ السُّجودِ قَعَدَ حَتّى‌ يَطمَئِنَّ ثُمَّ يَقومُ( تهذيب الأحكام: ج ٢ ص ٣١٤ ح ١٢٧٧، وسائل الشيعة: ج ٤ ص ٩٥٦ ح ٨١٤٩).

[٣]. إذا قُمتَ مِنَ الرَّكعَةِ فَاعتَمِد عَلى‌ كَفَّيكَ، وقُل:« بِحَولِ اللَّهِ وقُوَّتِهِ أقومُ وأقعُدُ»؛ فَإِنَّ عَلِيّاً عليه السلام كانَ يَفعَلُ ذلِكَ( الكافى: ج ٣ ص ٣٣٨ ح ١٠، تهذيب الأحكام: ج ٢ ص ٨٩ ح ٣٢٨).