گزيده شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٨٩ - ١٢/ ٨ چگونگى نماز امام صادق ٧

مى‌خواند تا مدهوش مى‌شد. هنگامى كه به هوش مى‌آمد، پرسيده مى‌شد:

چه چيز، حال شما را به اين حال كشاند؟

سخنانى به اين مضمون فرمود: «پيوسته آيه‌هاى قرآن را تكرار مى‌كردم، تا حالم به گونه‌اى شد كه گويا آن را از دهان همان كس مى‌شنوم كه بى‌پرده و عيان فرو فرستاده است. پس توان بشرى در برابر پرده بر گرفتن از شُكوه الهى، تاب نياورْد».[١]

٣٨٥. تهذيب الأحكام‌-

به نقل از سفيان بن خالد، در توصيف نماز امام صادق عليه السلام-:

روزى نماز مى‌خواند كه مردى از پيش روى ايشان گذشت و پسرش موسى عليه السلام هم نشسته بود. هنگامى كه نماز را به پايان برد، پسرش (موسى) به ايشان گفت: اى پدر! آيا نديدى كه آن مرد از پيش رويت گذشت؟

فرمود: «اى پسركم! آن كس كه برايش نماز مى‌گزارم، از آن كه از پيش رويم گذشت، به من نزديك‌تر است».[٢]

٣٨٦. الكافى‌-

به نقل از ابان بن تغلب-: بر امام صادق عليه السلام وارد شدم. نماز

---

[١]. رُوِيَ أنَّ مولانا جَعفَرَ بنَ مُحَمَّدٍ الصّادِقَ عليه السلام كانَ يَتلُو القُرآنَ في صَلاتِهِ فَغُشِيَ عَلَيهِ، فَلَمّا أفاقَ سُئِلَ: مَا الَّذي أوجَبَ ما انتَهَت حالُكَ إلَيهِ؟

فَقالَ ما مَعناهُ: ما زِلتُ اكَرِّرُ آياتِ القُرآنِ حَتّى‌ بَلَغتُ إلى‌ حالٍ كَأَنَّني سَمِعتُها مُشافَهَةً مِمَّن أنزَلَها عَلَى المُكاشَفَةِ وَالعَيانِ، فَلَم تَقُمِ القُوَّةُ البَشَرِيَّةُ بِمُكاشَفَةِ الجَلالَةِ الإِلهِيَّةِ( فلاح السائل: ص ٢١٠ ح ١٢١، بحار الأنوار: ج ٤٧ ص ٥٨ ح ١٠٨).

[٢]. إنَّهُ كانَ يُصَلّي ذاتَ يَومٍ إذ مَرَّ رَجُلٌ قُدّامَهُ وَابنُهُ موسى‌ عليه السلام جالِسٌ، فَلَمَّا انصَرَفَ قالَ لَهُ ابنُهُ: يا أبَه، ما رَأَيتَ الرَّجُلَ مَرَّ قُدّامَكَ؟ فَقالَ: يا بُنَيَّ، إنَّ الَّذي اصَلّي لَهُ أقرَبُ إلَيَّ مِنَ الَّذي مَرَّ قُدّامي( تهذيب الأحكام: ج ٢ ص ٣٢٣ ح ١٣٢١، الاستبصار: ج ١ ص ٤٠٧ ح ١٥٥٤).