گزيده شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٨ - نوپديد بودن تكتف

پسنديده ديگر، بايد بر اين اساس، مورد ارزيابى قرار گيرد. در حديثى در اين باره آمده است:

قالَ رسولُ اللَّه صلى الله عليه و آله: لَيسَ عَمَلٌ أحَبَّ إلى اللَّهِ تعالى وَ لا أنجى لِعَبدٍ مِن كُلِّ سيّئةٍ فِى الدنيا وَ الآخِرَةِ مِن ذِكرِ اللَّهِ. قيلَ: وَ لا القتالُ فى سبيلِ اللَّهِ؟ قالَ: لولا ذِكرُ اللَّهِ لم يُؤمَر بالقِتالِ.[١]

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: نزد خدا، كارى دوست‌داشتنى‌تر از ياد خدا نيست و [نيز] نجاتبخش‌تر براى بنده از بدى‌هاى دنيا و آخرت. گفته شد: حتّى جنگيدن در راه خدا؟ فرمود: اگر ياد خدا نبود، به جنگيدن، فرمان داده نمى‌شد.

٣. تكتّف (دست روى دست گذاشتن در حال قيام)

گذاردن دست راست بر روى دست چپ در حال قيام نماز- كه از آن با تعبيرهاى: «تكتّف»، «قبض» و «تكفير» ياد مى‌شود- در نزد غالب اهل سنّت، سنّت است. تنها مذهب مالكى، آويختن دست را بر روى هم نهادن يكى بر روى ديگرى ترجيح داده است. از سوى ديگر، از نظر فقيهان شيعه، نماز پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فاقد تكتّف بوده، و از اين رو، اين عمل، بدعت، حرام و موجب بطلان نماز است.

نوپديد بودن تكتّف‌

دست روى دست نهادن در نماز، پديده‌اى است كه پس از رحلت پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به وجود آمده است. در اين باره، دو روايت زير، شايان توجّه اند:

نخست، روايت ابو حُميَد ساعدى‌[٢] است كه شمارى از محدّثان اهل‌

[١]. كنز العمّال: ج ٢ ص ٢٤٣ ح ٣٩٣١.

[٢]. ر. ك: ح ٣٦١.