گزيده شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٥٠ - منشأ پيدايش تكتف در نماز

بِأَهلِ الكُفرِ يَعنِى المَجُوسَ.[١]

مسلمان در نمازش، در حالى كه در برابر خداوند متعال ايستاده، دستان خود را بر هم نمى‌نهد تا شبيه كافران- يعنى مجوس- شود.

از امام باقر عليه السلام نيز نقل است كه فرمود:

عَلَيكَ بِالإِقبَالِ عَلَى صَلَاتِكَ ... وَ لَاتُكَفِّر، فَإِنَّمَا يَفعَلُ ذَلِكَ المَجُوسُ.[٢]

بر تو باد كه به نمازت روى آورى ... و دستانت را بر هم منه، كه تنها مجوس چنين مى‌كنند.

به همين جهت، برخى از فقها، پيشينه دست روى دست نهادن در نماز را اين گونه نقل كرده‌اند:

فإنه حُكي عن عمر لمّا جي‌ء بأسارى العجم كَفَّروا أمامه، فسأل عن ذلك، فأجابوه بأنّا نستعمله خضوعاً و تواضعاً لملوكنا، فاستحسن هو فعلُه مع اللَّه تعالى فى الصلاة.[٣]

از عمر، حكايت شده است كه چون اسيران عجم را به نزدش آوردند، آنان در برابر او دستانشان را بر هم نهادند. وى در باره اين كارشان پرسيد. آنان پاسخ دادند: ما از سر تواضع و فروتنى براى پادشاهانمان، چنين مى‌كنيم و او نيز انجام دادن چنين كارى را در نماز، در برابر خداوند متعال، نيكو شمرد.

[١]. الخصال: ص ٦٢٢ ح ١٠. گفتنى است چنان كه از برخى آثار باستانى و تصاوير به جا مانده در كتيبه‌ها و مينياتورها پيداست، اين سنّت، علاوه بر ايرانيان پيرو آيين زردشت، در حوزه فرهنگ چينى و آيين بودا نيز رواج داشته است.

[٢]. علل الشرائع: ص ٣٥٨ ح ١.

[٣]. جواهر الكلام: ج ١١ ص ١٩.