گزيده شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٦ - نماز در روزگار پيامبران بنى اسرائيل

يحيى عليهم السلام هستند. آيات و احاديث متعدّدى به روشنى نشان مى‌دهند كه همه اين بزرگان، مأمور به نماز بوده‌اند و بِدان امر كرده و آن را پاس مى‌داشته‌اند. خداوند، فرمان اسماعيل (صادق الوعد) به خانواده‌اش را براى برپايى نماز، نقل نموده است.[١] دو حديث نيز به محراب داوود عليه السلام و نماز خواندنش در آن، تصريح كرده‌اند.[٢] حديثى ديگر نيز گزارش مى‌كند كه خداوند متعال، برخى از موانع قبول نماز را به داوود عليه السلام وحى كرده است.[٣] افزون بر اين، آيه‌اى از سوره لقمان،[٤] به ضميمه حديثى كه معاصرت داوود عليه السلام با لقمان را نشان مى‌دهد،[٥] دليل ديگرى بر وجود آيين نماز در روزگار اوست. احاديث متعدّدى نيز وصيّت لقمان را به فرزندش در باره نماز نقل كرده‌اند.[٦]

همچنين نماز خواندن زكريّا عليه السلام در سوره آل عمران به صراحت آمده‌[٧] و آيه‌اى ديگر از همين سوره‌[٨] نشان مى‌دهد كه نماز و جايگاه آن در ميان بنى اسرائيل شناخته شده بوده و دو ركن اصلى يعنى سجده و ركوع را داشته‌

[١]. ر. ك: سوره مريم: آيه ٥٥.

[٢]. ر. ك: الزهد، حسين بن سعيد: ص ١٣٢ ح ١٧٣ و ١٧٢.

[٣]. ر. ك: عدّة الدّاعى: ص ٣٢.

[٤]. سوره لقمان: آيه ١٧.

[٥].« وكانَ لُقمانُ يُكثِرُ زيارَةَ داوودَ عليه السلام وَ يَعِظُهُ بمَواعِظِهِ وَ حِكمَتِه؛ لقمان، زياد به ديدن‌داوود عليه السلام مى‌رفت و با موعظه‌ها و سخنان حكيمانه و دانش بسيار خود، او را اندرز مى‌داد»( تفسير القمّى: ج ٢ ص ١٦٢).

[٦]. ر. ك: الكافى: ج ٨ ص ٣٤٨ ح ٥٤٧ و تفسير القمى: ج ٢ ص ١٦٣.

[٧]. ر. ك: سوره آل عمران: آيه ٣٩.

[٨]. ر. ك: سوره آل عمران: آيه ٤٣.