گزيده شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٢ - نماز در روزگار ادريس عليه السلام

خواندن يهوديان و مسيحيان دارد. افزون بر اين مى‌توان احاديثى مانند «وَ هِىَ مِنهاجُ الأَنبِياءِ»[١] و «لا خَيرَ فى دينٍ لا رُكوعَ فيهِ وَ لا سُجودَ»[٢] را ناظر به اين نكته دانست كه همه دين‌هاى توحيدى، صاحب آيين نمازند.

نماز در روزگار آدم عليه السلام‌

آدم عليه السلام به عنوان نخستين انسان و اوّلين پيامبر خدا، از موهبت نماز به عنوان كليد پيوند با خدايش برخوردار بوده است. روايت امام صادق عليه السلام در باره اوقات نماز آدم عليه السلام‌[٣] و نيز توبه وى در عصر روز عرفه پس از اقامه نماز عصر،[٤] نشان دهنده آن است كه نماز از زمان آدم ابو البشر عليه السلام مطرح بوده است.

نماز در روزگار ادريس عليه السلام‌

ادريس عليه السلام به عنوان سرسلسله عالمان و مدرّسان جهان بشريت، بخشى از دانش‌هاى مورد نياز بشر را بنيان نهاد. او را به عنوان نخستين ستاره‌شناس و نيز مبتكر سال‌شمارى و علم حساب مى‌شناسند[٥] و محتمل است كه از

[١]. ر. ك: الخصال: ص ٥٢٢ ح ١١.

[٢]. ر. ك: الأمالى، طوسى: ص ٥٠٤ ح ١١٠٦.

[٣]. ر. ك: ح ١.

[٤]. ر. ك: تفسير القمى: ج ١ ص ٤٤.

[٥]. ر. ك: الميزان فى تفسير القرآن: ج ١٤ ص ٦٥.