گزيده شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٧٨ - ١٢/ ٢ - ٤ حضور قلبش در نماز

١٢/ ٢- ٤: حضور قلبش در نماز

٣٦٦. المناقب‌، ابن شهرآشوب- به نقل از ابن عبّاس-: دو شتر ماده بزرگ و فربه را براى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هديه آوردند. به اصحاب فرمود: «آيا كسى در ميان شما هست كه دو ركعت نماز با قيام و ركوع و سجود و وضو و خشوع آن بگزارد، بى آن كه به هيچ كار دنيايى بينديشد و در دل به فكر دنيا باشد، تا يكى از اين دو شتر را به او بدهم؟»

و اين را يك بار و دو بار و سه بار فرمود؛ ولى هيچ يك از اصحاب پاسخ نداد.

امير مؤمنان برخاست و گفت: اى پيامبر خدا! من دو ركعت نماز مى‌خوانم و از تكبير نخستين تا سلام پايان آن، در دل به هيچ كار دنيايى نمى‌انديشم.

پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اى على! بخوان. درود خدا بر تو باد!».

امير مؤمنان تكبير گفت و به نماز ايستاد و هنگامى كه در پايان دو ركعت، سلام داد، جبرئيل بر پيامبر فرود آمد و گفت: اى محمّد! خدا به تو سلام مى‌رساند و مى‌فرمايد: يكى از دو شتر را به او ببخش.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله گفت: من با او شرط كرده بودم كه اگر در دو ركعت نمازى كه مى‌خواند، به هيچ كار دنيايى نينديشد، يكى از دو شتر را به او بدهم، در حالى كه هنگام نشستن در تشهّد، با خود انديشيد كدام را بگيرد.