گزيده شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٥٤ - ٦/ ٥ - ٥ دعا در ركوع و سجود

٢١٢. امام رضا عليه السلام:

اگر گفته شود: «چرا تسبيح و ركوع و سجود، واجب شده است؟»،[١] گفته مى‌شود: به چند علّت، از جمله اين كه بنده با افتادگى و فروتنى و بندگى و پارسايى و خوارى و سرشكستگى و تواضع و نزديكى به پروردگارش، به تقديس و تمجيد و تنزيه و بزرگداشت و سپاس‌گزارى آفريننده و روزى دهنده‌اش مى‌پردازد، و براى اين كه تسبيح و سپاس‌گزارى نيز بكند، همان گونه كه تكبير و تهليل كرده است. همچنين دل و ذهنش را به ياد خدا مشغول دارد و فكر و خيال و آرزوهايش، او را به سوى غير خدا نكشاند.[٢]

٦/ ٥- ٥: دعا در ركوع و سجود

٢١٣. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:

همانا من از قرائت [قرآن‌] در ركوع و سجود، نهى شدم. پس‌

---

[١]. در عيون أخبار الرضا عليه السلام، چنين آمده است:« چرا تسبيح در ركوع و سجود، واجب‌شده است؟» و اين، درست‌تر مى‌نمايد.

[٢]. فَإِن قالَ‌[ قائِلٌ‌]: فَلِمَ جُعِلَ التَّسبيحُ والرُّكوعُ والسُّجودُ؟

قيلَ: لِعِلَلٍ، مِنها أن يَكونَ العَبدُ مَعَ خُضوعِهِ وخُشوعِهِ وتَعَبُّدِهِ وتَوَرُّعِهِ واستِكانَتِهِ وتَذَلُّلِهِ وتَواضُعِهِ وتَقَرُّبِهِ إلى‌ رَبِّهِ مُقَدِّسًا لَهُ مُمَجِّدًا مُسَبِّحًا مُعَظِّمًا شاكِرًا لِخالِقِهِ ورازِقِهِ، وليَستَعمِلِ التَّسبيحَ والتَّحميدَ كَما استَعمَلَ التَّكبيرَ والتَّهليلَ، وليَشغَل قَلبَهُ وذِهنَهُ بِذِكرِ اللَّهِ ولَم يَذهَب بِهِ الفِكرُ والأَماني غَيرَ اللَّهِ( علل الشرائع: ص ٢٦٠ ح ٩، عيون أخبار الرضا عليه السلام: ج ٢ ص ١٠٧ ح ١).