گزيده شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٢٨ - نكته

خواندن كه‌] با گوش‌هايت آن را نشنوى؛ بلكه ميان اين دو حالت بخوان.[١]

١٦١. الكافى‌-

به نقل از سماعه-: از امام عليه السلام معناى سخن خداوند عزيز و جليل:

نمازت را به جهر و اخفات نخوان را پرسيدم. فرمود: «اخفات، نشنيدن با گوش است و جهر، آن است كه صدايت را خيلى بلند كنى».[٢]

نكته‌

روايات و همچنين گفته‌هاى مفسّران، بيانگر اين است كه آيه ١١٠ سوره اسرا، ناظر به افراط و تفريط در بلند و آهسته خواندن نماز است و آيه‌ «وَ ابْتَغِ بَيْنَ ذلِكَ سَبِيلًا؛ راهى ميان اين دو را برگزين»، براى تأكيد بر انتخاب حدّ وسط در خواندن است، و اين كه نمازگزار نبايد در نماز فرياد بكشد، همان طور كه نبايد از شدّت آهستگى به حركت لب‌ها بسنده كند.

بر اين اساس، روشن مى‌شود كه جهر و اخفات در آيه اشاره شده، به غير از جهر و اخفات اصطلاحى در فقه به معناى بلند خواندن حمد و سوره در نماز صبح و مغرب و عشا و آهسته خواندن آن دو در نماز ظهر و عصر است.

[١]. الجَهرُ بِها رَفعُ الصَّوتِ، وَالتَّخافُتُ ما لَم تَسمَع بِأُذُنِكَ، وَاقرَأ ما بَينَ ذلِكَ( تفسير القمّى: ج ٢ ص ٣٠، تفسير العيّاشى: ج ٢ ص ٣١٩ ح ١٧٧).

[٢]. سَأَلتُهُ عَن قَولِ اللَّهِ عز و جل: وَ لا تَجْهَرْ بِصَلاتِكَ وَ لا تُخافِتْ بِها، قالَ: المُخافَتَةُ: ما دونَ سَمعِكَ، وَالجَهرُ: أن تَرفَعَ صَوتَكَ شَديداً( الكافى: ج ٣ ص ٣١٦ ح ٢١، تهذيب الأحكام: ج ٢ ص ٢٩٠ ح ١١٦٤).