گزيده شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٣ - ١/ ٨ وقتهاى نماز

امام صادق عليه السلام فرمود: «نماز كامل نمى‌شود، مگر براى كسى كه طهارتى تمام و اهتمامى كامل دارد، بى وسوسه و انحراف؛ آن كه شناخت و درنگ كرد و با خشوع و طمأنينه به نماز ايستاد. او ميان اميد و نااميدى و شكيبايى و بى‌تابى ايستاده، گويى نويدش آماده و بيمش واقع گشته است. دارايى‌اش را بخشيده و به هدفش انديشيده، در راه خدا خون داده، به راه او با رضا و بى ناراحتى در آمده، رشته‌هاى توجّه به غير همو را كه قصد نموده، گسسته، به سوى خدا شتافته و پاداش او را طلبيده است. پس اگر كسى چنين كرد، همان نمازى است كه بِدان فرمان يافته و از آن آگاه شده و اين نماز است كه از كار زشت و ناپسند باز مى‌دارد».[١]

١/ ٨: وقت‌هاى نماز

قرآن‌

نماز را از زوال خورشيد تا تاريكى شب بر پا دار و نيز قرائت سپيده‌دم را، كه‌

---

[١]. أخبِرني عَنِ الصَّلاةِ وحُدودِها، فَقالَ لَهُ الصّادِقُ عليه السلام: لِلصَّلاةِ أربَعَةُ آلافِ حَدٍّ لَستَ تُؤاخَذُ بِها.

فَقالَ: أخبِرني بِما لا يَحِلُّ تَركُهُ ولا تَتِمُّ الصّلاةُ إلّابِهِ؟ فقال أبو عبداللَّه عليه السلام: لا تَتِمُّ الصَّلاةُ إلّالذِي طُهرٍ سابِغٍ، وتَمامٍ بالِغٍ، غَيرِ نازِعٍ ولا زائِغٍ، عَرَفَ فَوَقَفَ، وأخبَتَ فَثَبَتَ، وهو واقِفٌ بَينَ اليَأسِ وَالطَّمَعِ، وَالصَّبرِ وَالجَزَعِ، كَأَنَّ الوَعدَ لَهُ صُنِعَ، وَالوَعيدَ بِهِ وَقَعَ، بَذَلَ عَرَضَهُ وتَمَثَّلَ غَرَضَهُ، وبَذَلَ فِي اللَّهِ المُهجَةَ، وتَنَكَّبَ إلَيهِ المَحَجَّةَ، غَيرَ مُرتَغِمٍ بِإِرغامٍ، يَقطَعُ عَلائِقَ الاهتمامِ، بِعَينِ مَن لَهُ قَصَدَ، وإليه وَفَدَ، ومِنهُ استَرفَدَ، فَإِذا أتى‌ بِذلِكَ كانَت هِيَ الصَّلاةُ الَّتي بِها امِروا، وعَنها اخبِروا، إنَّها هِيَ الصَّلاةُ الَّتي تَنهى‌ عَنِ الفَحشاءِ وَالمُنكَرِ( فلاح السائل: ص ٦٤ ح ٢، بحار الأنوار: ج ٤٧ ص ١٨٥ ح ٣٣).